Dystrykt Warszawa

"Dystrykt Warszawa" to utrzymana w nurcie postapo, zawierająca również motyw drogi powieść, która wciąga niemal od samego początku i trzyma w napięciu do ostatniej strony. Główną osią fabuły są następstwa tajemniczego kataklizmu i wydarzenia skupiające się wokół trójki głównych bohaterów, którzy niedługo po opuszczeniu Izolacji rozdzielają się. Każde z nich trafia w zupełnie inne miejsce, gdzie toczy walkę nie tylko z zagrażającymi istotami, ale również z samym sobą, z dotychczasowymi przyzwyczajeniami, poglądami i spojrzeniem na świat. Zarówno Dominik, Ewelina, jak i Stanisław muszą nauczyć się dostosowywać do sytuacji, do nowego otoczenia. W rezultacie pod wpływem osobistych doświadczeń bohaterowie ulegają swoistej przemianie, stając się zupełnie innymi ludźmi. Powieść ukazuje, jak łatwo zacierają się granice człowieczeństwa w obliczu niebezpieczeństwa. Życie w niepewności, strachu, obawie jutra i nieufności wobec innych potrafi wyzwolić w człowieku najgorsze instynkty. Potrafi dzielić ludzi, ale także ich łączyć. Tak naprawdę wszystko zależy od osób, którzy w takiej skrajnej sytuacji się znajdują. To oni decydują, co jest dla nich najważniejsze. Dla niektórych tam, gdzie rodzi się chaos, zasady moralne przestają istnieć. Inni nie wyrzekną się ich nawet za cenę śmierci. Książka uzmysławia odbiorcy, że trwanie w poczuciu zagrożenia zmienia człowieka, jego charakter, przekonania, hierarchię wartości. Ale nie zawsze są to złe zmiany. Powieść Rafała Babraja charakteryzuje przystępny, ekspresyjny język oraz wartka akcja, a polskie realia sprawiają, że czytelnik z dużą łatwością i swobodą zagłębia się w świecie przedstawionym, śledząc poczyniania bohaterów. Wielowątkowa fabuła pozwala obserwować wydarzenia z kilku perspektyw i wniknąć głębiej w społeczność, która po kataklizmie rozwarstwiła się i osiadła w różnych częściach miasta. Tło fabularne jest ogromnym plusem tej książki. Wizja mrocznej, niemal całkowicie zniszczonej Warszawy, zdominowanej przez Hordy Przemienionych, niepokojącą i dziwną roślinność oraz wiszącą na niebie Ranę, została mocno dopracowana przez autora. Choć zdarzały się momenty odrobinę przegadane, całość i tak wypada imponująco. Opisy nie są nużące, za to pozwalają szybciej odnaleźć się w tej literackiej rzeczywistości. Mocną stroną powieści są również bohaterowie, u których boku czytelnik przemierza stolicę. Ciekawi, intrygujący, a do tego wiarygodni - oczywiście na tyle, na ile jest to możliwe w przypadku historii z gatunku fantastyki. Trudno bowiem uznać niezwykłe moce czy nadludzką siłę za coś realistycznego... ☺ Niemniej osobowość postaci, zmiany, które w nich następują, a także rekacje, zachowania i decyzje, jakie podejmują, wypadają bardzo przekonująco. ------------------------------------------------------------------- Cała recenzja na: www.halmanowa.pl