Dwudziestolecie od kuchni

Bardzo mi się podobała tej autorki "Okupacja od kuchni", więc pełna nadziei na znakomitą lekturę sięgnęłam po "Dwudziestolecie od kuchni". Muszę przyznać, że trochę się rozczarowałam, bo o samym jedzeniu nie przeczytamy w tej książce zbyt wiele. Mamy za to sporo o ciężkiej doli chłopek, robotnic fabrycznych i służących, które były wykorzystywane seksualnie przez pana domu i jego synów, a także gnębione przez pracodawczynie. Możemy przeczytać również jakie sprzęty kuchenne ułatwiały życie w bogatych domach, jak wyglądały pierwsze lodówki i kuchenki gazowe. Autorka również opisała jak wyglądał handel w II RP, gdy w sklepach i w większości domach nie było lodówek, więc żywność się szybko psuła i nie można było kupować na zapas więc codzienne zakupy stanowiły normę, jak fałszowano jedzenie, aby jak najwięcej na nim zarobić (np. do mleka dodawano wodę, krochmal, skrobię ziemniaczaną, czy sok z marchwi dla poprawy koloru). Z tej pozycji możemy również dowiedzieć się jak wyglądały przedwojenne przyjęcia, jak obchodzono różne uroczystości i święta. Zdziwiło mnie, że ze Święconką nie chodziło się do kościoła. To ksiądz miał się pofatygować do wiernych, a nie na odwrót. Autorka mogła sobie darować zamieszczone na końcu książki przedwojenne porady dotyczące kuchni, sprzątania, czy prania. Nic z tego raczej nie mogłoby mieć dzisiaj zastosowania, a czyszczenie dywanów kiszoną kapustą to mój absolutny hit. Oceniam tę książkę pozytywnie, bo bardzo dobrze mi się ją czytało i stanowiła dla mnie rozrywkę. Nie powiedziałabym, że jest odkrywcza, bo wiele rzeczy w niej opisanych znajdziemy w innych książkach, ale przeczytałam ją z dużą przyjemnością. Polecam, choć bardziej "Okupację od kuchni".