Dworek pod Lipami

To już niestety ostatnia powieść pani Szepielak jaką przeczytałam, wszystko co dobre już za mną. Jest ona jednak całkiem inna niż te pozostałe i to zarówno pod względem treści jak i stylu pisania. To taka książka w książce, w której autorka łączy dwie historie, tę współczesną pisarki Gabrieli i fikcyjną Celiny, dziewiętnastowiecznej bohaterki książki, którą właśnie pisze Gabriela. Dwie kobiety, dwie historie. Ich problemy, marzenia,pragnienia są podobne niezależnie od epoki. Chcą być panią we własnym domu, doceniane, kochane i móc decydować o własnym życiu i życiu rodziny. To typowa powieść obyczajowa, pełna ciepła i humoru, gdzie akcja toczy się niespiesznie, bez większych niespodzianek. Zabrakło mi jednak w tej powieści, tego co lubię u autorki, tajemnic rodzinnych sprzed lat, co trochę nadałoby kolorytu akcji i rozruszało fabułę. Bo akcja książki którą pisze Gabriela jest niemrawa, nic poza amnezją tam się ciekawego nie dzieje.Zresztą akcja jest co chwile przerywana i dopowiedziana dopiero później. Denerwował mnie również archaiczny język w jakim została opowiedziana historia Celiny. A w części współczesnej na uwagę zasługują bohaterowie w postaci kota Alberta i psa Lizaka, których psoty powodują uśmiech na twarzy. Jak dla mnie to najsłabsza i najmniej ciekawa powieść tej autorki, co nie znaczy że zła, tylko po prostu oczekiwałam czegoś innego.