Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku

Najbardziej pasującym określeniem do tej książki jest... specyficzna. Dziwna, szalona lektura, do której trzeba podejść z pewnym dystansem. Na początku ciężko jest się nie śmiać z bohaterów, którzy wymuszają "podwózkę" poprzez grożenie nożem, a potem dziękują za dobrowolne (no może z małym wsparciem) udzielenie pomocy. Jednak dalsze wydarzenia ujawniają kolejne cechy charakterów postaci. Okazuje się, że to nie tylko zwykli imprezowicze, którzy ostro ostatnio zaszaleli - to osoby po pewnych przejściach, nie zawsze na tyle silne, aby się drugi raz podnieść z dołka. Zaskakujące zakończenie. Zupełnie niespodziewane. Książka geniusz. Nic dodać nic ująć. Jeżeli widzi się w niej głupotę i bełkot, to należy przeczytać ją jeszcze raz. Jeżeli nadal widzisz w niej bełkot, przeczytaj znowu - w którymś momencie ją zrozumiesz, zarówno treść, jak i problemy, które dotknęły tych ludzi. A tam Dżina...