Dwie strony medalu

W imię lokalnego patriotyzmu, bardzo chciałam dać wyższą ocenę książce autora, który wychował się na tym samym osiedlu co ja. Ale niestety, nie potrafię. Osiemnastolatkowie w tej powieści są tak dorośli, mają na koncie tyle sukcesów, że niejeden trzydziestolatek mógłby pozazdrościć: oświadczają się, kierują grupą hooligans, wygrywają złote medale, pokonują zawodowych szachistów i matematycznych geniuszy. Oczywiście jeżdżą też dobrymi samochodami. Cuda, kwiat młodzieży. Dla kontrastu, dwunastolatek wprowadzony do powieści posługuje się językiem czterolatka i zdrabnia każdy rzeczownik, jaki tylko wypowiada. Samej fabuły oceniać nie będę, jako że targetem tego rodzaju literatury od dawna nie jestem, jednakże uznam, że była ona dość przewidywalna (bo i jak może skończyć osoba, która dwa razy przebiega na czerwonym świetle w powieści?). Język i styl słabiutkie. Egzaltowane wyznania nastolatków sprawiły, że ubawiłam się przednio. Górnolotne opowieści o Bogu to chyba jednak nie jest domena młodzieży - nawet tej bardzo religijnej; dialogi z wulgaryzmami chyba trochę bardziej autentyczne, ale jakoś nie mogę sobie wyobrazić, jak ktoś kto pije piwo za piwem układa zdania wielokrotnie złożone. O pomstę do nieba wołają błędy, które powinny być wychwycone przy korekcie: przecinki w powieści stawiane są chyba metodą chybił-trafił, występują w miejscach, w których w ogóle nie powinno ich być, a tam gdzie powinny - zieje pustka, zdarzają się błędy fleksyjne, ortograficzne, stylistyczne. Zdecydowanie jestem już za stara na zabawy z literaturą młodzieżową, zastanawiam się tylko, czy sami nastolatkowie uwierzą w to dosyć naiwne przedstawianie świata w kategoriach czarne-białe. I raczej nie jestem co do tego przekonana.