Dwie siostry

Bærum – gmina w okręgu Akershus w Norwegii, w zachodniej części aglomeracji Oslo. To tam z Somalilandu (islamskiej republiki, nieuznawanej przez społeczność międzynarodową, leżącej we wschodniej Afryce nad Zatoką Adeńską) dotarła rodzina Jumów. Sadiq ojciec rodziny nielegalnie, a później po uzyskaniu zgody na pobyt w Norwegii, jego rodzina w ramach łączenia rodzin pod egidą ONZ-tu. Ayan, Ismael i Leila ( imiona nadane przez autorkę )jako starsze z pięciorga rodzeństwa uczęszczały do szkoły. Byli zwykłymi nastolatkami, jak mówiła Sara zbyt zeuropeizowanymi. Dziewczynki nosiły bluzki z dekoltem, malowały się, używały perfum, chodziły na imprezy. Niestety rodzice przegapili moment zmian, które zaczęły powoli dokonywać się w życiu nastolatek. Trzeba dodać, że zmiany te były powolne i dyskretne. Od odrzucenia perfum, biżuterii, zmianę jedzenia, post, modlitwę do całkowitego zasłaniania ciała nikabem. To wszystko przygotowywało Ayan i Leilę do ucieczki z domu. 17 października 2013 roku uciekły do Syrii. Z tym faktem ojciec dziewczynek nie mógł się pogodzić. Ruszył na poszukiwania. Książka jest niesamowicie dokładnym i rzetelnym przekazem całej historii dotyczącej rodziny Jumów. To Sadiq Juma pragnął, aby historia jego córek została opowiedziana. Chciał, aby była ostrzeżeniem, aby inni potrafili rozpoznawać sygnały zagrożenia. Autorka zanim opisała tę historię przeprowadziła mnóstwo rozmów z rodziną, koleżankami, nauczycielami i różnymi osobami, z którymi dziewczynki miały kontakt przed ucieczka. Rodzice przekazali autorce pozostawione przez córki dokumenty, notatki z lekcji Koranu i kursu w Islam Net, a także zapis rozmów z bratem poprzez komunikatory internetowe. Autorka pisząc próbowała również ukazać problem radykalizacji muzułmańskiej młodzieży, a także znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego nastolatki rezygnują z wygodnego życia w bezpiecznych ramach, aby zaciągnąć się do organizacji terrorystycznej ? Książka godna polecenia szczególnie tym osobom, które interesuje powyższy temat, nie jest im obca kultura muzułmańska. Mnie troszkę czytanie zmęczyło. Momentami zbyt przytłaczało. Duża ilość terminów, nazwisk, które ciężko było mi wymówić, a w dodatku ich przekonania to nie dla mnie. Aczkolwiek historia sama w sobie ciekawa i momentami bardzo wciągająca ( wtedy, gdy akcja toczyła się na terenach Syrii) Moja ocena to głównie docenienie pracy Pani Seierstad. Za tą rzetelność, ścisłość w przekazywaniu faktów, rzeczowość, drobiazgowość, precyzyjność, zaangażowanie autorki daję dobre 8 gwiazdek.