Dwanaście opowiadań tułaczych

12 opowiadań. Miałam obawę, że jak to z opowiadaniami bywa, czytane ciurkiem zleją się i pozostanie tylko ogólne wrażenie o książce, nie podelektuję się każdym z nich oddzielnie. Tym bardziej, że to Marquez, więc szkoda by było. Postanowiłam więc celebrować czytanie i rozciągnąć lekturę na 12 dni, każdego dnia jedno. Pomysł wydawał się dobry, ale nie wyszło. Pierwsze opowiadanie zaczęłam wczorajszego popołudnia, a ostatnie skończyłam przed chwilą przy porannej kawie, z żalem, że już po wszystkim. I kawa, i opowiadania smakowite, można się nimi po delektować. Sprawiły mi mnóstwo przyjemności, mimo iż nie brak w nich bólu i tragizmu, mimo iż głównie o sprawach trudnych - o starości, śmierci, samotności, rozpaczy i złym fatum było. Autor i czytelniczka, a więc Mistrz i ja - wszystkim bohaterom współczujemy, rozumiemy ich, chcielibyśmy poprawić ich los. Podstarzałej prostytutce z płaczącym psem, schorowanemu niemłodemu już byłemu politykowi, ojcu, któremu zmarło dziecko, kobiecie uwięzionej w zakładzie psychiatrycznym… Właściwie mogłabym wymienić bohaterów wszystkich opowiadań. To jest trochę inny Marquez niż dotąd, bo nie u siebie, w swojej Kolumbii czy Ameryce Południowej, tylko w mojej Europie. Opowiada o niej w fantastycznym stylu, ale przez pryzmat swoich pobratymców - latynoskich bohaterów. Jedno się nie zmienia - nadal to uroczy, magiczny i niepowtarzalny pisarz, a ja jestem jego bezkrytycznym fanem.