Dusza Krwi i Popiołu

Nie wiem, czy historia opowiedziana raz jeszcze, tylko z innego punktu widzenia byla tej serii potrzebna. Co prawda wyjaśniło się sporo rzeczy związanych z Casteelem, ale autorka opisała dokładniej to, co po prostu wyjawił już w trakcie historii i czego można się było domyślić. Podobał mi się za to przekaz autorki, w którym podkreśla, że to, co przeżyli bohaterowie może dotknąć każdego i można znaleźć pomoc w wielu miejscach. Początek bardzo ciekawy, bohaterowie z Casteelem i Poppy na czele podejmują się uratowania z celi ojca dziewczyny. Dzieje się tam z nią coś niespodziewanego i zmuszeni są do odpoczynku, podczas którego Casteel, aby zachować świadomość Poppy, zaczyna snuć opowieść o ich początku, zaczynając od sytuacji na Zaporze. Czasami się dłużyło, czasami było bardzo ciekawie, ale trzeba przyznać, że tak jak Casteel w ostatnich częściach coraz bardziej mnie irytował, tak tutaj zyskał nieco w moich oczach, zobaczymy jak to się potoczy dalej. Poza samą opowieścią Casteela pojawiały się rozdziały przedstawiające aktualne wydarzenia (skupiały się oczywiście na miejscu, w którym była Poppy). Bohaterowie zamartwiali się, toczyli rozmowy i starali się wzajemnie pocieszać. Najciekawsze był ostatni rozdział, w którym Casteel pokazał pazury (i to dosłownie!),a całość zakończyła się jak zawsze - niesprawiedliwie, bo w najciekawszym momencie. Nie jest to w porównaniu do poprzednich części coś bardzo dobrego, ale nadal stanowi świetną zabawę. Polecam.