Duchy Belfastu

Thriller to nie jest mój ulubiony gatunek literacki, ale sięgnęłam po tę książkę, bo Belfast z przyczyn rodzinnych jest mi bliski, a jego przeszłość trudna do zrozumienia. Akcja książki dała mi cenny wgląd w emocje, mechanizmy, problemy, które doprowadziły do "wielkich kłopotów", jak o działalności IRA i zamieszkach w Belfaście mówili mieszkańcy Północnej Irlandii. Pamięć o tym ciągle jest żywa w tym mieście i odżywa koło 12 lipca z okazji rocznicy jakiejś bitwy. Ale przybrało to formę festynowo-chuligańską. Irlandia podobno szczególnie gęsto zasiedlona jest duchami. Sprzyja temu pewnie klimat - chmurny, deszczowy i krajobraz urokliwie melancholijny, pagórkowaty, o drogach krętych, wąskich, wiodących przez pustkowia i kończących się gdzieś na wysokim i skalistym wybrzeżu Atlantyku, albo tam, gdzie łączy się on z Morzem Północnym i w czasie dobrej pogody widać brzegi Szkocji. Dla mnie Północna Irlandia jest krajem o magicznym uroku. W książce można zobaczyć jej mroczną, brutalną przeszłość, która gdzieś tam pod skórą pulsuje do dziś.