Duch

Światła latarni gazowych, płaszcz nocy i przenikające ulicami powozy, do tego dołóżmy ścianę deszczu i mamy podróż w czasie, w którą się udałem sięgając po klasyk literatury angielskiej z 1907 roku. Chodźmy jednak dalej, wejdźmy do mieszkania pełnego portretów i kominka z trzaskającym wesoło ogniem. W takich okolicznościach rodzą się najlepsze opowieści. 👻Będąc na literackim szlaku spotkałem młodego lekarza Carla Fostera. Ów dżentelmen ujrzał ongiś piękną gwiazdę londyńskiej opery, Rosettę Rosę i z miejsca został zauroczony. Nasz zakochany bohater zauważa jednak, że wokół jego wybranki zaczynają dziać się niewytłumaczalne zdarzenia i zbiegi okoliczności. Wkrótce też objawia się tajemnicza upiorna postać chodzącą za Carlem krok w krok. Czyżby mogło chodzić o wymykającą się ludzkiemu pojmowaniu klątwę? 👻Siedzę na sofie, moje oczy skierowane są na kominek i wsłuchuje się w historię. A to opowieść przenikająca zmysły i duszę, opierająca się o grozę, ale bardziej subtelną, podszytą dodatkowo wątkiem miłosnym - romantyzmem skrytym głęboko w ludzkich pragnieniach. Takiej książki potrzebowałem, żeby ukoić moje zszargane ostatnio nerwy i wiodącej mnie ku drodze klasycznych motywów zręcznie skomponowanych z klimatem wielkomiejskiego środowiska. Moja wyobraźnia zaprowadziła mnie w rejony Londynu, ale i Paryża, gdzie księżyc nocą wydaję się wielką kopułą chroniącą swych mieszkańców przed tym co mroczne i nieznane. 👻Tam spotkawszy się z popełnioną przez Arnolda Bennetta powieścią, znów odkryłem wieloznaczność fabuł snutych na przełomie XIX i XX wieku. Odnalazłem się w tej scenerii, skutkiem czego zacząłem szukać tytułowego ducha, który w swej złowieszczej postaci gnębił naszego bohatera. I tak też przyjąłem na swe barki tajemnice sięgającą przeszłości, zmierzyłem się z klątwą, a także zostałem świadkiem niesamowitości z której zrodziła się miłość, ta najmocniejsza z uczuć, potrafiąca wygrzebać się nawet z grobu, żeby ulżyć swym cierpieniom. Zjawiskom tym nie łatwo się oprzeć, a gdy w grę wchodzi zazdrość i złość nie z tego świata, to nie ma śmiałka mogącego wygrać tę walkę. 👻Wydaję mi się, że już zbyt długo zamarudziłem w tej posiadłości. Historię z dreszczykiem zawsze przyciągały mą uwagę, toteż nie spostrzegłem jak szybko zleciał mi czas. Dodatkowy nasycony odpowiednią dawką zwrotów akcji, jak i atmosferą książki, postanowiłem wrócić do rzeczywistości, lecz w ostatniej chwili jakaś siła owładnęła mną doszczętnie i zaprowadziła z powrotem na to samo miejsce. Po raz kolejny musiałem zostać niewolnikiem mocy starszych od człowieka... Ciąg dalszy nastąpi...