Dubeltowy trup

Pracownicy biura architektonicznego znajdują w łazience ciało swojego szefa. Dlaczego „dubeltowy”? Bo kilka godzin wcześniej zasłabł w niemal identycznej pozie podczas firmowej imprezy świętującej zakończenie projektu. Wtedy jednak się podniósł. Tym razem już nie, więc do akcji wkracza policja. Narratorką powieści jest Matylda, która od pewnego czasu pozostaje w luźnym związku z kolegą z pracy, Arkiem. Przypadkiem dowiaduje się też, że jedna z koleżanek z biura jest w ciąży, choć nie wiadomo z kim, co uruchamia lawinę domysłów. Matylda próbuje rozwikłać zagadkę śmierci szefa, podejrzewając między innymi jego żonę, z którą był w trakcie rozwodu i miał zawodowe konflikty. Choć przyszłość biura stoi pod znakiem zapytania, zespół wciąż walczy o domknięcie projektów. Równolegle Matylda angażuje się w prywatne śledztwo, śledzi współpracowników i zaczyna podkochiwać się w prowadzącym sprawę policjancie, Maćku. Jednocześnie analizuje swoją relację z Arkiem, który wysyła sprzeczne sygnały. Bohaterka nie chce grać na dwa fronty i nie zamierza rozpoczynać nowej relacji, dopóki nie będzie pewna swoich uczuć. Autorka bardzo przekonująco oddała realia pracy w biurze projektowym. Dokumentacja w sześciu egzemplarzach, problemy z drukarnią, nerwowa wysyłka, ginące kartki, absurdalnie wielka makieta, plastikowa krowa i słoik przeterminowanych ogórków tworzą obraz biurowego chaosu balansującego na granicy komedii i zawodowego koszmaru. Dialogi brzmią naturalnie, bohaterowie są sympatyczni, przynajmniej w większości, a Matylda to inteligentna, choć trochę roztargniona kobieta z własnym kodeksem moralnym. W miarę rozwoju fabuły na jaw wychodzą kolejne sekrety pracowników, stopniowo prowadząc do rozwiązania zagadki. Styl jest lekki, przyjemny i bardzo czytelny. Dobrze mi się czytało tę książkę. Polecam!