Dubaj. Prawdziwe oblicze

Nie wiem jak się to stało, ale nigdy wcześniej nie słyszałam o Panu Jacku, a tym bardziej nie wiedziałam, że jest autorem tak wielu książek. Jak zwykle to Wy moi drodzy znajomi przyczyniliście się do tego, że zainteresowałam się powyższą pozycją i zakupiłam ją. To nasze „czytamy w weekend” i dyskusje, które się tam toczą przyniosły takie właśnie owoce. Pan Jacek w moim odczuciu to niesamowita, bardzo ciekawa osoba. Jak o sobie mówi” zawsze podróżowałem, żeby żyć i żyłem, żeby podróżować” Obsesyjny głód świata, ciekawość innych kultur, kontakt z odmienną przyrodą, poszukiwania ginących cywilizacji fascynowały autora i dawały mu napęd do kolejnych wypraw. Niestety wiek, 73 lata w trakcie podróży do Dubaju, czyli 6 lat temu sprawił, że była to jego ostatnia przygoda, ostatnie zbieranie materiału do książki. W swą podróż zabrał żonę Lindę, artystkę, malarkę, która przez całe życie była dla niego bardzo wyrozumiała, kiedy on podróżował po całym świecie. Przed samym dotarciem do celu, małżonkowie odwiedzają synów, którzy na stałe mieszkają Szanghaju, zwiedzają Laos, Birmę i Bali. W końcu nastał czas na Dubaj. Synonim nieosiągalnego luksusu, który szokuje. Sztuczny raj ! Miasto zbudowane w ciągu jednego pokolenia, o praktycznie mizernej przeszłości. Az się nie chce wierzyć, że dopiero w 1958 roku dotarła tutaj elektryczność. Pan Jacek poprzez przyjaciela Kazika dociera do bardzo interesującego człowieka Izmira, który jest jego przewodnikiem po Dubaju. Odpowiada na nurtujące pana Jacka pytania, pokazuje wiele ciekawych miejsc, przytacza różne opowieści. Autor ma niesamowity dar pisania. Lekkie, ciekawe pióro sprawia, że od książki nie mogłam się oderwać. Pan Jacek opowiada o swoim prywatnym życiu, o swoich poglądach, zainteresowaniach, do tego wszystkiego wplata ciągle jakieś ciekawostki, fakty i przede wszystkim relacje ze zwiedzania Dubaju. Wplata w to wszystko dialogi, które przeprowadził z różnymi osobami zamieszkującymi to intrygujące miasto. Są to osoby różnych narodowości, wszak na 10 mieszkańców Dubaju tylko jedna z nich jest autochtonem. Książka wydana jest przepięknie. Śliski papier, zjawiskowe, kolorowe fotografie, których ilość nie przeraża. Piszę tak ponieważ nie lubię książek, gdzie ilość fotografii jest przytłaczająca i dominuje nad treścią. Fotografie adekwatne do treści. To o czym autor opowiada, co zwiedza, to uwieczniał na zdjęciach. Między innymi Wieża Chalifa, Burdż al-Arab opływający w luksus 7 gwiazdkowy hotel, The Dubai Mall, największe wtedy centrum handlowe na świecie, Abu Dhabi i mieszczący się tam meczet szejka Zaida. Tak, to ta piękna strona Dubaju. Istnieje jeszcze ta druga, o której autor nie boi się pisać. Korupcja, pranie brudnych pieniędzy, prostytucja i przede wszystkim wyzyskiwanie obcokrajowców, przeważnie Azjatów do ponadludzkiej pracy, w opłakanych warunkach. Chcecie wybrać się w intrygującą, nietypową, wyszukaną, pełną ciekawostek podróż po Dubaju, to zapraszam. Naprawdę warto ! Ja jestem oczarowana. W dodatku poznacie ten prawdziwy Dubaj, bo jak brzmią ostanie słowa w książce, te przekazane przez Izmira, Panu Jackowi przy pożegnaniu: „- Napisz prawdę. Tylko o to cię proszę. Oddałem ci swój czas i pokazałem, jaki jest Dubaj. Napisz o nim prawdę, bo takie jest posłannictwo dziennikarza”