Drzewo wspomnień

Jak ja uwielbiam takie historie... Historie, w których ktoś odkrywa swoje przeznaczenie, a razem z nim niespożyte pokłady mądrości, nieznane dotąd umiejętności i siłę, którą czerpie z otaczającego go świata. A ta powieść dodatkowo ujęła mnie nawiązaniem do motywów słowiańskiej kultury. Nie jest to historia, która rozgrywa się w świecie słowiańskich wierzeń, a właśnie zaczerpnęła z niej wiele elementów. Tutaj świat został zbudowany przez autorki od podstaw, a przedstawiony czytelnikowi po kawałeczku, po skrawku. Na deserek ta kobieca siła i mądrość, która prowadzi lud ku rozwojowi. Kiedy jej zaczyna brakować zaczynają się "męskie wojny" (trochę schematyczne). Historia młodej Witii uczy, że warto sięgać do źródeł i garściami czerpać z tradycji, że nie można całkowicie odcinać się od swoich korzeni, bo to może prowadzić najpierw do osobistej zguby człowieka, a potem jego otoczenia. Druga część tej historii już u mnie, z czego bardzo cieszę się, że będę mogła wrócić do Daboru.