Drzemka

”Drzemka” niby maleńka, a zostawia po sobie ślad. To taka specjalność Autora– małe formy, które walą prosto w emocje. Kije – prowincja jakich wiele. Trochę nudy, trochę tęsknoty, trochę marzeń, które nie wiadomo, czy w ogóle warto mieć. A jednak właśnie tam rozgrywa się mały dramat. Pan, drugi pan i pani, powiązani ze sobą, słowem trójkąt. Bolek – porządny chłop, co stąpa twardo po ziemi. Szymon – rozchełstany typ z polotem, taki cwaniak z fantazją, który bierze co chce. A między nimi ona – trochę zagubiona, trochę znudzona, może spragniona czegoś, czego sama nie potrafi nazwać. Jednego kocha, drugiego mogłaby. I choć rozsądek mówi jedno, serce ciągnie w stronę kłopotów. Orbitowski nie bawi się w czułostki. Jego dialogi są ostre, a emocje – surowe i prawdziwe. W tle pandemia, ale tu ważniejsze jest to, co między ludźmi. I to jego „między” ma siłę rażenia. To nie jest grzeczna historyjka o miłości. To opowieść o tęsknocie, samotności i o tym, że czasem najgorsze wybory smakują najlepiej. Krótko, gęsto i z pazurem. Nie wiem, jak on to robi, ale po każdej takiej „drzemce” długo nie mogę zasnąć.