Drugi wątek

Wcześniej nie lubiłem tej książki, nudziła mnie i wydawała się nieciekawa. Dopiero przeczytana ponownie po latach trafiła wreszcie w mój gust. Widocznie z biegiem lat człowiekowi zmienia się perspektywa i to co wcześniej przeszkadzało teraz się podoba. Przede wszystkim postać Joanny jest tu zaskakująco bierna jak na Joannę. Zazwyczaj będąca bardziej aktywna i czynnie uczestnicząca we wszelkiego rodzaju aferach i wydarzeniach tak w „Drugim wątku” jest bardziej obserwatorką. Jak na Chmielewską to dość zaskakujące, zwłaszcza znając charakter głównej bohaterki i jej zdolności – i chęci – do mieszania się w dziwne wydarzenia. Poza tym powieść ta jest bardzo spójna, konsekwentna i przemyślana. Nie ma tu zbędnych wątków ani ich nadmiaru. Poza tym całość charakteryzuje się z typową dla Chmielewskiej lekkością, polotem i finezyjnym poczuciem humoru do jakiego zdążyła nas już przyzwyczaić. Dowcip bowiem jest tu na tradycyjnie wysokim poziomie. Jak widać do pewnych książek warto wrócić, nawet jeśli za pierwszym razem nie zrobiły wrażenia. Tym razem bawiłem się zaskakująco dobrze. Może nie zaliczyłbym „Drugiego wątku” do czołówki moich ulubionych powieści pióra Chmielewskiej ale zdecydowanie warto przeczytać.