Drozdy: Dotyk przeznaczenia

Są książki, które są dla mnie niczym więcej jak stratą czasu. Nudne, wtórne, nieciekawe. Niestety, mam taki charakter, że jak zacznę czytać, to czytam do końca, podciągnąć to chyba można wyłącznie pod masochizm… „Drozdy” to w moim mniemaniu książka beznadziejna. Pełna schematów, wytartych klisz, z wyjątkowo kiepskimi i napuszonymi dialogami, z wyjątkowo drewnianymi postaciami. Wszystko mi się w tej książce wydawało na siłę. A szkoda. Bo pomysł sam w sobie był naprawdę dobry. SFX Magazine opiniując tę książkę na okładce napisał – Coś jakby „Sześć stóp pod ziemią” napisane przez Stephena Kinga i Chucka Palahniuka. Nie czytałem nic Palahniuka, ale generalnie za takie porównanie to na miejscu Kinga i twórców serialu „Sześć stóp pod ziemią” bym się po prostu obraził. Śmiertelnie. To tak jakby wokalnie porównać Britney Spears do co najmniej Whitney Houston. Gdzie Rzym, gdzie Krym… Jak dla mnie żenada. Nie polecam.