Drood

Nie mam ostatnio szczęścia do horrorów Simmonsa „Zimowe nawiedzenie” czy „Letnia noc” nie zachwyciły, „Drood” podobnie. Mam mieszane odczucia i sam do końca nie wiem dlaczego. Wolę jednak zdecydowanie gdy DS pisze fantastykę, która bardziej mi odpowiada, wpisuje się w moje gusta. Plusy: - oryginalny pomysł na wykorzystanie postaci Charlesa Dickensa; - przedstawienie wielu ciekawych momentów z życia pisarza; - mieszanka prawdziwych faktów oraz fikcji wyszła niebanalnie; - barwna postać Wilkiego Collinsa, współpracownika i przyjaciela Charlesa; - bezpardonowa rywalizacja tych dwóch pisarzy, aż do pogrążenia się obu; - skrywana niechęć i pogarda, a wręcz nienawiść zawsze kończą się tragicznie; - pisanie książki na styl powieści wiktoriańskiej ma swoje zalety, ale i wady; - opisy miejskich slumsów, palarni opium, kanałów gdzie żyją najbiedniejsi; - miasto to nie tylko piękno, to również bród, smród i ubóstwo; - daje się odczuć klimat XIX-wiecznego Londynu. Minusy: - zbyt wiele dłużyzn, zmniejszenie objętości o połowę nic by nie zaszkodziło książce; - zbędne opisy powieści obu pisarzy, nic nie wnoszące i spowalniające fabułę; - za dużo Dickensa, Collinsa, za mało samego Drooda i opisów podziemia. Ogółem książka dobra.