Droga Kości

Jest taka droga usłana setkami tysięcy kości więźniów, którzy ją budowali. Położona w północnej Syberii, gdzie mróz staje się jak dla mnie niewyobrażalny. Felix i Jack mają ochotę zrobić film o tym ,,końcu świata" i o duchach jakie tam się pojawiają, więc wyruszają w podróż. Tym co najbardziej mnie zaskoczyło, jest oddanie panującego klimatu. Przyznam się, że po pierwszych stronach podreptałam po kocyk i szczelnie się nim otuliłam. Z każdej strony bije taki chłód, że książka wymaga kocyka i herbaty. Jest mrocznie i niepokojąco, spotykani po drodze ludzie, tajemniczy i zdawałoby się odrealnieni. Do tego miasteczko, które wita ich pustką... i poczucie, że gdzieś wśród drzew czai się niebezpieczeństwo. Ja strachu nie czułam, ale dałam się wkręcić w ten mroźny i mroczny klimat. Poczułam dreszczyk niepokoju. Na tyle poczułam się zaangażowana w opowieść, że mam chęć sięgnąć po inną książkę Autora. Moja ocena to 7/10