Droga do L.

Ta książka składa się z energii. Dobrej i złej, porażającej i kojącej, kobiecej i męskiej, erotycznej i brutalnej. Z energii przenikającej czytelnika na wskroś i przykuwającej do lektury na całe godziny. Słyszy się straszne informacje o młodych dziewczynach porywanych do domów publicznych, słyszy się też o dramacie wykorzystywania, o handlu ludźmi, o znikaniu niewygodnych, zbyt gadatliwych świadków. Ale Joanna Lampka nie stworzyła kolejnego, bolesnego reportażu. Ubrała poniżenie, upór i chęć zemsty w efektowną sensację, która przemawia do nas dosłownością ale i pięknym językiem, szalonym tempem ale i chwilami, w których mamy ochotę zwinąć się w kłębek obok bohaterek. Piszę o bohaterkach, bo choć nie brak w książce bardzo wyrazistych postaci męskich, to do kobiet należy tutaj cała scena. To ich siła i walka, ich cierpienie i niezgoda na dalszy ciąg, ich miłość i gwałtownie wyrażana nadzieja na przyszłość, tworzą scenariusz niezwykle angażującej historii. Narratorka zwraca się do czytelnika w pierwszej osobie. Czy chodzi o nas, o przyjaciółkę czy mężczyznę, dowiadujemy się śledząc krok po kroku kilka dramatycznych lat z jej życia. Miała być wakacyjna praca, potem matura i studia, może nawet szczęśliwe, rodzinne życie. Jest ubezwłasnowolnienie, okrutne traktowanie, ucieczki i powroty do stóp 'panów nad panami'. Zamiast zwyczajnej szkoły jest najpodlejsza akademia życia, zamiast spokojnej farmy jest kuriozalny Raj Odzyskany, stworzony z chorych zachcianek i egoistycznych wyobrażeń o szczęściu. W świecie przesyconym złem absolutnym, autorka kreuje kilka niewiarygodnych postaci. Jej kobiety są jak potężna siła rozdrażniona do granic. Walczą, niosą w sobie gniew, upadają, krwawią i na nowo wstają z kolan, by zniszczyć miejsce i ludzi, którzy wytyczyli ich los upodleniem. Miłość daje nadzieję i oparcie, miłość rani i oszukuje, miłość wreszcie daje nadzieję, którą każda z nich wyrywa ze świata zębami. Domina, Japoneczka, slodka i racjonalna blondynka i twórcza narratorka tworzą zespół, który zrobi wszystko, by świat ujrzał prawdę i by dziecko mogło postrzegać świat jako dobre miejsce. Są w "Drodze do L." gwałtowne zwroty akcji, są niespodziewane wiadomości, są pętle, które wydają się nigdy nie kończyć. Jest też literatura, jest ogromna mnogość miejsc na trasie do odnalezienia przyjaciółek i samej siebie. Jest gorycz i uniesienie, jest żałoba i śmierć zadana celowo. Bywa, że akcja staje się niemal westernowa, obsypana iskrami jak najlepsza, wartka sensacja. Bywa też, że czytelnikowi pozostaje niezgoda przechodząca w skowyt. Czyta się tę powieść biegiem, empatyzując z bohaterkami, ściskając za nie kciuki i pogrążając się z nimi w rozpaczy i fizycznym bólu. Przewodnim hasłem, powtarzanym po wielokroć staje się zdanie: "Życie to nie tylko suma oddechów", ale po lekturze jestem pewna, że największa walka odbywa się tutaj właśnie o kolejny, głęboki oddech. Mało tej książki w mediach, przemknęła przez informacje prawie niezauważona. A szkoda, szkoda wielka, bo jest ona świetnym przykładem powieści o krnąbrności i bezkarności tych wielkich, ale i o sile i woli walki tych, których skazano na niewolnictwo, na najgorsze możliwe upodlenie. Trzeba ją odszukać i przeczytać, będąc gotowym na przemoc, celowe przerysowania i satysfakcję z zakończenia. Polecam gorąco. Katarzyna Dziękuję Autorce za egzemplarz książki.