Drapieżcy chmur

„Drapieżcy chmur” to bardzo dojrzała, poetycka powieść, napisana z epickim rozmachem. To opowieść, której fundament stanowi czteropokoleniowa rodzina, a główną postacią, wokół której tyczy się fabuła, jest Leo. Poznajemy go jako małego, wrażliwego chłopca, po czym śledzimy, przez prawie 500 stron powieści, jego kolejne losy. Początek powieści wydał mi się mało ciekawy, monotonny, powolny. Całkowity brak dialogów w tekście, również przekładał się na jego dynamikę. Jednak, z każdą przeczytaną stroną, coraz bardziej doceniałam niespieszny rytm tej powieści, delektowałam się zarówno opowiedzianą przez Panią Joannę historią, delikatnością jej przekazu, jak również znajomością z Leo. Jako, że Leo jest najważniejszym bohaterem w „Drapieżcach chmur” chciałabym nieco przybliżyć jego postać. Myślę, że mogę się podjąć jego prezentacji, spędziłam bowiem w jego towarzystwie kilka wieczorów. Leo od najmłodszych lat wyróżniał się na tle rówieśników swoją wrażliwością, odbieraniem całym sobą świata zewnętrznego, którego brudy i zło pozostawały w nim, jakby był filtrem na którym się one osadzają. To wyczulenie na niesprawiedliwość i bezwzględność współczesnego świata pozostała już w nim na zawsze. Posiadał on duszę artysty, a co za tym idzie, liczne talenty – pięknie malował i grał na instrumentach. Jednak nie potrafił wykorzystać tego, co mu było z góry dane, nie spożytkował w pełni żadnego z darów. Bezradność wokół której dorastał, jak również brak własnego zaangażowania w rozwój osobisty, spowodowały, że jego życie stało się pasmem porażek, niewykorzystanych szans, zaprzepaszczonych nadziei. Jego brak umiejętności zawalczenia o trwałość związków z kobietami, które to relacje rokowały na stworzenie rodziny, jest również jego jednym z większych niepowodzeń życiowych. Leo to postać depresyjna, pełna lęków, wycofana, bierna. Codzienne zderzanie się z murem przerażającej go rzeczywistości, sprawia mu ogromny ból – fizyczny i psychiczny. Tym bardziej odczuwalny, że jest on świadomy swojej odmienności, nieporadności życiowej, trudności w podejmowaniu wiążących decyzji. Swoje frustracje zatapia w wypijanym alkoholu, powielając postępowanie ojca, od którego wzorca tak bardzo pragnął uciec. Bardzo ważnym elementem powieści jest dom na Lisim Wzgórzu, w którym wychowywał się Leo. Jego marzeniem było wyrwanie się z tego miejsca, od Matki, Ojca - alkoholika, Prababci Kozy, Babci Szelmy i Dziadziusia. I teoretycznie udaje mu się to. Po skończeniu szkoły zawodowej wyprowadza się do miasta, gdzie najpierw mieszka wraz z bratem w wynajętym pokoju, w kolejnych latach wynajmuje zaniedbane, małe mieszkania. Jednak każda jego porażka życiowa wiąże się z powrotem do rodzinnego domu, tylko tutaj ma bliską osobę, która go kocha bezwarunkowo – Matkę. Tylko ona wierzyła, że jej wrażliwy i utalentowany syn, wyrwie się z naznaczonej niepowodzeniami rodziny. Joanna Lech z nostalgią maluje obraz polskiej wsi oraz prostej, wielopokoleniowej rodziny. Tłem, tego namalowanego słowami obrazu, są stare meble, koty i duchy przeszłości. Autorka doskonale oddaje konflikty międzypokoleniowe panujące w czteropokoleniowej rodzinie, mieszkającej pod jednym dachem, gdzie jedno życie się kończy, a drugie dopiero rozpoczyna swój bieg. Realizmu powieści dodają szczegóły i detale codzienności, jak również sztampowe, powielane przez lata wzorce rodzinne oraz powtarzalność i schematyczność kolejnego dnia – tak doskonale znane z życia wielu z nas. „Drapieżcy chmur” to książka trudna, przytłaczająca, w ciemnych odcieniach szarości. Ponadto wyjątkowo refleksyjna, niemal każdy jej rozdział skłania do chwili zastanowienia się nad losami Leo, ale także nad własnym życiem. Myślę, że żaden z czytelników tej powieści nie odsunie od siebie przemyślenia nad tym, jaki wpływ na los człowieka ma jego pochodzenie. Mimo, że tematyka książki może być dla niektórych czytelników obciążająca emocjonalnie (dla mnie taka była),nie żałuję chwil z nią spędzonych. Zostanie ona w mojej pamięci jako powieść niespieszna, nawet bardzo niespieszna. Piękna jednak dzięki subtelnemu ukazaniu człowieczych niedoskonałości, delikatnemu, jak lot piórka, spadaniu ku nicości.