Dramaty

Rafał Wojasiński przygląda się ludziom, którzy raczej rzadko stają się bohaterami współczesnego dramatu. Pozbawieni perspektyw i szans na społeczny awans, nieprzystosowani, bezradni, walczą o swoją godność tak, jak na to pozwala im trudna sytuacja materialna, dziedziczona mentalność, niedoskonały język.kapituła Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej[...] porównywałem słuchowiska Wojasińskiego z widmami Konwickiego, topografie jego dramatów lokalizowałem obok miejsc ze Stachury, a logosfery szukałem u Mrożka. Cała ta widmologia została jednak szybko przeze mnie porzucona, odsiana. [...] Wojasiński wprowadza nowy porządek, którego osią staje się ciało, tęsknota za materią pozbawiona naddatków metafizycznych. Janusz Łastowiecki, Encyklopedia Teatru Polskiego