Dracula

Komiksowa adaptacja Coppolowskiego Draculi nie zaskakuje pod względem scenariusza. Kadry oddają prawie 1:1 sceny z filmu, pojawia się jedynie kilka nowych paneli. Fabularnie to wręcz kopia, a przez brak muzyki chwilami również brakuje i nastroju. Mimo że czytając, wyraźnie słyszałam w głowie głosy aktorów, a w tle doskonałe utwory Kilara... Rysunki Mignoli robią wrażenie, jednak nie on zajmował się tuszem. Tusz jest jednolity, niekiedy zalewa i przytłacza kadry, a brak koloru momentami czyni je kompletnie nieczytelnymi (wersja z 1992 roku była kolorowa, tu mamy do czynienia z czarno-białą). W efekcie strona graficzna jest dobra, lecz tylko dobra. Na szczęście ten brak rekompensuje nam galeria szkiców spod ręki Mignoli. W materiałach dodatkowych pojawiają się również propozycje okładki, od początku do końca stworzone ręką mistrza, i te zachwycają. Dialogi są również przeniesieniem kwestii z filmu, z drobnymi jedynie różnicami. Podsumowując, dzieło to będzie raczej formą ciekawostki dla osoby znającej film. Jeżeli ktoś nigdy go nie oglądał, lepiej zachować komiks na potem, a najpierw nacieszyć się ekranizacją Draculi, z jej nastrojem, muzyką i znakomitą grą aktorską. Mimo że mam się za wielką fankę filmu i tematu wampirów ogólnie, nie czuję potrzeby posiadania tego komiksu w swojej kolekcji. To jednorazówka, pozycja do przeczytania raz i zapomnienia.