Dotyk magii

Niedopracowane. Bez wyrazu. Bez smaku. Bez pasji. Maria V. Snyder napisała uroczą bajeczkę dla dzieci. Z morałem się tylko troszkę rozminęła, bo wnioski płynące z książki specjalnie dydaktyczne nie są, ale co tam. Walka dobra ze złem, szlachetna bohaterka wspierana przez oddanych przyjaciół, czarny charakter próbujący przeciągnąć ją na swoją stronę, próby charakteru, determinacja, oddanie, odwaga, lojalność, wielka miłość... Jakie to jest żałosne. Autorce udało się zaskoczyć mnie tylko raz. Kiedy dowiedziałam się, że Yelena ma dwadzieścia lat. Mimo, że młodsza być raczej nie mogła, jej wiek nie do końca świadomie szacowałam na mniej więcej piętnaście- piękny obraz zbuntowanej, dobrej, naiwnej, niepewnej siebie dziewczyny. A tu proszę jaki szok. Coś chyba jednak nie wyszło. W ogóle postacie robią się coraz bardziej beznadziejne. Valek z tą swoją "ukochaną" doprowadzał mnie do białej gorączki, Ari i Janco zyskują tytuł najbardziej mdłych bohaterów z jakimi się kiedykolwiek spotkałam (a to jest spore osiągnięcie),Leif to już skrajna abstrakcja, a tego co Autorka z komendantem zrobiła nie będę komentować. Wszyscy albo mili, sympatyczni, pomocni i pozbawieni własnego życia, albo okrutni, złośliwi, aroganccy i głupi. Podejrzewam, że już się domyślacie jaka wyszła z tym zgromadzeniem fabuła. Nieśmiertelna walka dobra ze złem w całej swojej czarno-białej krasie. Po prostu dno. Wyrzucić parę dwuznacznych sytuacji i już mamy książkę na półkę 10-12 lat, jaka była w gminnej bibliotece w czasach mojego wczesnego dzieciństwa. Daruję sobie chyba tą serię. Nie zdzierżę jej po prostu. Nie polecam.