Dopóki żyję

Koniec przewidział każdy. Każdy wierzył autorce, że nie skrzywdzi za bardzo swoich bohaterów, a winni zostaną ukarani. Zostaną ukarani, nie ujdzie im nic na sucho, a sprawiedliwość zwycięży. Dla nikogo więc zakończenie nie może być zaskoczeniem. I dobrze. Każdy kto związał się z bohaterami, kibicował im w drodze do prawdy, nie ma żadnych wątpliwości, że bohaterowie zasłużyli sobie na to co ich spotkało. Jednak moim zdaniem część trzecia jest słabsza od dwóch pierwszych części, które bardzo mi przypadły do gustu. Tutaj całość jest jakby bardziej chaotyczna, mniej spójna, zgodna z miotającymi się często bohaterami. Znacznie wzrasta w tej części rola Boga i wiary w niego. Nie, w żadnym wypadku nie jest to dla mnie minusem tej historii, choć mam świadomość, że dla niektórych może być to element drażniący. W każdej serii któraś z książek musi być najsłabsza i moim zdaniem, w If I run, jest to właśnie część ostatnia. Podejrzewam, że jest to wynik wysoko postawionej poprzeczki przez autorkę w poprzednich częściach. Nadal książka czyta się sama, kartki same się przekładają, a historia wciąga i sprawia, że ciężko odłożyć ją na bok. Jednak jak dla mnie zabrakło pewnego rytmu, który charakteryzował dwie pierwsze części. Mimo moich uwag, to nadal bardzo dobra książka. Znakomita do relaksu, podbudowania wiary w to, że winni zostaną ukarani, a prawda zwycięży. Zdecydowanie i koniecznie trzeba skończyć tę serię. Warta jest tego i sama historia i bohaterowie, którzy trochę się namęczyli, aby doprowadzić wszystko do końca. Polecam.