Dopóki starczy mi sił

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Karoliny Klimkiewicz i mam nadzieję nie ostatnie.Może to i literatura przeznaczona dla młodzieży ale nic nie szkodzi na przeszkodzie by "starsze" pokolenie po nią sięgnęło. "Dopóki starczy sił" to historia młodej Zoli Henderson,która już od najmłodszych lat była świadkiem przemocy w rodzinie.Ojciec ,znany senator który ceni sobie spokój i ciepło rodzinne, gdy przekraczał mury domu zamieniał się w tyrana i kata. Znęcał się nad matką fizycznie i psychicznie. Potrafił na oczach małej córeczki ukręcić kark jej psu. Nikt nie sprzeciwiał się jej ojcu, aż do momentu, gdy ona postanowiła coś z tym zrobić. Skutkiem była ucieczka z domu, z dala od ojca. Poznajemy ją jako dziewczynę -Avę-bardzo sympatyczną, chcącą mieć przyjaciół, lecz z racji wielu przeprowadzek niemogącą ich mieć. Żyje w ciągłym strachu i obawie przed tym, że któregoś dnia ojciec w końcu ją odnajdzie i zabije. Pewnego dnia przeprowadzają się do małego miasteczka.Tu poznaje dwójkę wspaniałych przyjaciół, a także swoją pierwszą miłość - Liama, który jest podobnie zagubiony jak ona. Jak potoczy się jej życie? Czy demony przeszłości ją dopadną? To trzeba przeczytać koniecznie. Karolina Klimkiewicz porusza tu sporo trudnych tematów jaką jest przemoc fizyczna i psychiczna, która coraz częściej jest w naszym społeczeństwie dostrzegana i nie tylko dotyczy ona osób z patologii, ale także osób, które na pozór wydają się idealnymi małżonkami. Kolejnym problemem jest to, że osoby, które mają mniej pieniędzy bądź też są "inne" są wyśmiewane przez osoby bardziej zamożne. W szczególności to zjawisko możemy zaobserwować wśród dzieci. Książka napisana została pięknym piórem, bardzo wymownym i nacechowanym emocjami. Fabuła jest bardzo poruszająca, a bohaterowie doskonale wykreowani.Powieść wciąga od pierwszych stron. Wraz z bohaterką przeżywałam jej rozterki i uzasadniony strach. Żywiłam też nadzieję, że w końcu wszystko, co złe się skończy, że ta młoda dziewczyna dostanie szansę nowego życia, bez strachu, bez ciągłych ucieczek. Jako matka nie mogłam zrozumieć zachowania późniejszej postawy matki dziewczyny. Nie napiszę o co dokładnie chodzi, jednak jej zachowanie mnie oburzyło. A zakończenie to dla mnie totalne zaskoczenie. Czuję niedosyt. Jestem tą powieścią bardzo poruszona i mam nadzieję, że niebawem będę trzymała w dłoniach kontynuację historii Zoli. To nie może się tak skończyć, chcę wiedzieć, jak akcja potoczy się dalej. Polecam.