Dopóki mamy twarze. Mit opowiedziany na nowo

Świetna książka, która dostarczyła mi tematów do rozmyślań na długie godziny. Bardzo podobała mi się wielość i różnorodność zawartych wątków, na które autor rzuca światło z różnych perspektyw odkrywając przed czytelnikiem kolejne tajemnice i tym samym ubogacając świat lub raczej z każdym kolejnym przedstawionym punktem widzenia tworząc pełniejszą i bardziej wielowymiarową jego wizję. Niesamowicie podobała mi się też główna bohaterka, jej gorzka i rozgoryczona perspektywa i fakt, że ona sama nie była idealna i nawet jej idealne wydawałoby się uczucia względem bliskich, również takie idealne nie były, co uświadamia sobie z czasem. Ogólnie lubiłam ją, współczułam jej i ją podziwiałam, ale były też chwile, że nie byłam pewna, czy jest ona dobrym człowiekiem. Teraz wiem, że była PO PROSTU człowiekiem ze wszystkimi swoimi jasnymi i ciemnymi stronami. Podobała mi się też wielowymiarowość bohaterów, bo w pewnych momentach okazywało się, że nawet postacie próżne lub bezwzględne odczuwają uczucia z drugiego końca spektrum lub przedstawia nam się ich punkt widzenia czy przeżycia i wtedy może nie zaczynamy ich od razu lubić, ale na pewno zaczynamy rozumieć. Moje uznanie zdobyło również przedstawienie kobiecej perspektywy i sposobu myślenia, co z oczywistych przyczyn nie jest łatwe dla mężczyzny. Bardzo widocznie autor oddaje cześć zaletom kobiet takim jak miłość i wytrwałość, a także pochyla się nad ich trudem życia w tak ukształtowanej kulturze i społeczeństwie. Spodobał mi się pomysł retelingu mitu i zmiany, które wprowadził autor. Plusik za to. Z minusów, to były momenty mało ciekawe, których przedstawienie i przeczytanie dla mnie było tylko formalnością, a ja już chciałam, żeby fabuła pognała dalej. Chwilami odczuwałam również pewien chaos w kwestii wątku bogów i co to wszystko oznacza i dokąd zmierza. Wydaje mi się jednak, że na końcu autor dość zgrabnie wszystko objaśnił, a jednocześnie pozostawił pole do własnych interpretacji. Podsumowując, jest to wspaniała historia z wieloma tropami interpretacyjnymi i ogromną liczbą tematów do rozważań, a jednocześnie książkę przez większość czasu się po prostu pochłania. Klimatem bardzo mi przypomina "Gar'Ingawi Wyspa Szczęśliwa" Małgorzaty Borkowskiej OSB, więc jeśli spodobało Wam się "Dopóki mamy twarze", to myślę, że warto dać szansę "Gar'Ingawi" - powinniście w takim wypadku być zadowoleni z lektury. Polecam.