Don't Hate Me

Pięć miesięcy to długo, gdy czeka się na kontynuacje historii, która zdobyła Wasze serce? Można by rzec, że to cała wieczność. Jednak gdy nadchodzi chwila, w której wreszcie ma się okazję poznać ciąg dalszy, dociera do Was, że każdy dzień wart był tego poświęcenia i oczekiwania, bo znowu możecie spotkać ulubionych bohaterów i dać się porwać równie niesamowitej lekturze. Tak, Don't Hate Me jest zdecydowanie niesamowitą książką. Od początku do końca. I co najważniejsze utrzymuje poziom swojej poprzedniczki. Gdyby nie fakt, że rzeczywistość nie daje o sobie zapomnieć na dłużej niż kilka kwadransów, zapewne skończyłabym tę powieść w jeden dzień albo wieczór. Tymczasem musiałam dozować sobie zarówno endorfiny, jak i ogrom emocji, które aktywowały się za każdym razem, gdy tylko wracałam do Layalla i Kenzie oraz ich przyjaciół i rodzin, by odkrywać kolejne sekrety i tajemnice, które wplotła w drugi tom Lena Kiefer. Nie zaskoczę nikogo, pisząc, że i tym razem dałam się oczarować pióru autorki, która wręcz po mistrzowsku odmalowuje słowem nie tylko miejsca, chociaż tło wydarzeń w tym tomie nie jest bez znaczenia, ale też emocje, które wypełniają każdą, każdusieńką stronę. Ta książka wprost nimi kipi i udzielają się one czytelnikowi. Intensywnie przeżywałam relację między głównymi bohaterami, którzy pogubili się w swoich uczuciach i nie potrafili wyrwać się z kajdan, którymi splątali swoje serca i umysły. Ten ból był namacalny. Tak samo, jak euforia, którą wywoływała miłość. A sam przeskok z bezdennej pustki na wyżyny szczęścia był wyważony. Nie było tego nagłego obrotu o 180 stopni, tylko płynna podróż ścieżką ku odzyskaniu równowagi i radości z życia. Bohaterowie Leny Kiefer kolejny raz mnie zachwycili (cóż za niespodzianka!). Przede wszystkim tym, jak bardzo byli naturalni i prawdziwi. Tym jak wiele można w nich odnaleźć z siebie – autorka bowiem nie szczędziła im i wad i zalet, ale co najważniejsze pozwalała im się rozwijać i dojrzewać w ich tempie. Poza parą głównych bohaterów (Layall i Kenzie),na uwagę załudują Edina i Finlay, którzy najczęściej są bohaterami zabawnych scen. Na pewno wnieśli do książki dużą dawkę humoru, chociaż ich sytuacja do najszczęśliwszych nie należy – i mam szczerą nadzieję, że w kolejnym tomie będą mieli trochę więcej miejsca w tej historii i w końcu poznam(y) zakończenie ich relacji. A poza wątkiem miłosnym, który jest oczywisty, znajdziecie w tej książce trochę z thrillera psychologicznego, bo Lena Kiefer wprowadziła ciekawe wątki poboczne, które, zdaje się, będą miały niebagatelne znaczenie w Don't Leave Me... Cóż więcej można dodać? Chyba tylko tyle, że jeśli szukacie dobrze skrojonych powieści z gatunku New Adult, to (finalnie) trylogia Don't Love Me jest odpowiedzią na Wasze poszukiwania.