Domy na piasku. Polacy w Iranie (1942-1945)

Historia zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Jest 4 kwietnia 1942 roku, gdy pierwsi Polacy, wcześniejsi zesłańcy na Sybir, docierają do Pahlawi w Iranie. Ich wzruszenie i nadzieje są ogromne. Na plaży, na piasku powstaje namiotowe miasteczka. To miejsce dla kilku tysięcy ludzi na jakiś czas stanie się domem. Przeżyli Sybir, zaznali wiele zła, upokorzeń, zimna, głodu, śmieć towarzyszyła im nieustannie. Są przekonani, ze teraz będzie już tylko lepiej, że niebawem powrócą do Polski, gdzie czekają na nich bliscy. Iran wita ich przyjaźnie. Autorka rzetelnie i skrupulatnie przygotowała się do tematu, w sposób lekki i przystępny oddaje prawdę. Swoją wiedzę czerpała z archiwów, z rozmów z ludźmi, którym udało się przeżyć tę dramatyczną wędrówkę. To ludzie z krwi i kości, wyraźnie czujemy jakie emocje im towarzyszyły. Przeżywane dramaty, wszechobecny strach, zagrożenie życia i pierwsze nieśmiałe uśmiechy dzieci. Pragnienia i nadzieje. Obok trudne tematy polityczne, tak ważna dla Polski konferencja w Jałcie, gdzie decydowano o nas, bez nas. To nie są suche fakty, to przerażające dramaty istnień ludzkich. Lektura pozwala spojrzeć inaczej, zrozumieć czym jest uchodźstwo, brak domu, tułaczka, skazanie na cudzą dobroć, lub jej brak, rozpoczynanie wszystkiego od nowa. Trudna, ważna i potrzebna książka. Pokazuje, jaki znaczący wpływ ma wojna na jednostkę ludzką Ogromne emocje, chwilami coś ściskało od środka. Na duży plus zasługują archiwalne zdjęcia, to one są żywym przekazem. Bardzo polecam, każdemu!