Domy bezdomne

Dla małych dzieci dom to najczęściej budynek, miejsce gdzie się mieszka, gdzie są rodzice i jest bezpiecznie. Jednak wraz z dorastaniem człowieka jego rozumienie słowa dom nabiera coraz szerszego znaczenia i zaczyna zawierać w sobie, oprócz określenia fizycznego i materialnego miejsca, również opis relacji, postaw, zwyczajów, tradycji i wiary jego mieszkańców. "Domy bezdomne" cudowny tytuł i równie cudowna, urzekająca okładka zachęcają do sięgnięcia po książkę. Autorka z wielką pasją i zaangażowaniem oprowadza nas po ziemi pszczyńskiej. Poprzez różne wioski, bardziej lub mniej zamieszkane tereny snując opowieści o danych czasach sięgających nawet do 1846 roku, kiedy księstwem pszczyńskim rządziła jedna z najbogatszych rodzin w Cesarstwie Niemieckim- ród Hochbergów. Głównym bohaterem opowieści jest DOM. Dom drewniany, budowany z cegły palcówki, wiśniówki, zendrówki. Bardziej nowoczesny lub ten, który nawiązuje do tradycyjnej architektury, bez fanaberii. "Dom jest jak człowiek" "Dom żyje dopóki żyje w nim człowiek" , później jest pusty, bezdomny... Autorka ukazuje duszę starych domów, kafelki na ścianach na których można odkryć linie papilarne tych, którzy je tworzyli, piękno otoczenia w które są wkomponowane. Porusza temat wspólnotowości, który zanika. Ludzie najczęściej pozamykani są w swoich klatkach, brak wysiadek, ławeczek przed domami. Zanikają również takie zawody jak murarz, cieśla, a młodzi ludzie nie wiedzą jak trzyma się łopatę. Pani Dorota opisuje również problem niedbania o zabytki, ileż z nich niestety zostało zniszczonych w czasach powojennych to aż się wierzyć nie chce. Ogólnie książka króciutka bo ma zaledwie 208 stron. W tej małej treści zawartych jest dużo emocji, wiele interesujących historii ludzkich oraz mnóstwo ciekawostek. Jedyny minus dla mnie to rozbieganie w treści. Taki troszkę chaos, który może jest zamierzony, aczkolwiek mnie przeszkadzał w skupieniu się na treści, na sednie książki. Dziękuję autorce za podróż w czasie, za pobyt w Pszczynie i okolicach tego miasteczka. Tam mieszka moja rodzina, dlatego tym bardziej z zainteresowaniem śledziłam treść książki.