Dom zagubionych dusz

"Dom zagubionych dusz" Francis Cottam zachęcał miłośników literatury grozy opisem. Cztery studentki po tygodniowym pobycie w pewnym domu zaczynają tracić zmysły. Jedna z nich umiera... Takie słowa w połączeniu z tajemniczą okładką zapowiadały wyjątkową lekturę. Czy rzeczywiście ta książka jest aż tak świetna? Pierwsze sceny dotyczą pogrzebu jednej z młodych kobiet. Przy trumnie stoją jej ocalałe koleżanki. Dlaczego jednak zamiast trzech sylwetek obserwujący je człowiek widzi cztery postaci? O co w tym wszystkim chodzi? Co wydarzyło się tydzień temu w ponurym domu? Wątek młodych kobiet jest tylko pretekstem dla przypomnienia dwóch historii z przeszłości .Opowieść o stowarzyszeniu z lat dwudziestych XX wieku parającego się okultyzmem i ślicznej Pandorze rzeczywiście dodaje książce specyficznej grozy i niepokojącego klimatu. Losy Paula Seatona, jego studenckiej przygody z lat osiemdziesiątych są napisane dużo gorzej. To jednak ten mężczyzna odnalazł pamiętnik i zdjęcia pięknej pani fotograf...Coś co miało być pomocą dla jego dziewczyny ,która pisała o Pandorze pracę zmieniło życie jego i jego bliskich. ... To od tego człowieka pomocy oczekuje w latach dziewięćdziesiątych brat jednej z studentek ,Nick Mason. Z pozoru racjonalny żołnierz dzięki swoim życiowym doświadczeniom ma zrozumienie i wiarę w sprawy "o których nie śniło się filozofom". Jak skończy się spotkanie tych panów i czy położą kres złu ,któremu w tajemniczym domu pojawiło się wiele lat temu? Mam trudności z oceną tej książki. Kwestia okultyzmu, dziwnych rozrywek artystów w latach dwudziestych była opisana interesująco i zaintrygowała mnie. W wielu wygłaszanych przez ówczesną cyganerię teoriach widziałam analogię do poglądów nazistów. Nadludzie, sadystyczne przyjemności, wyrafinowane i zimne okrucieństwo. Poza "liderami" wielu było ludzi ,którzy na to patrzyli. Osób, które wstąpiły na pewna drogę z bezmyślności czy ciekawości. To czy dało się odejść z mrocznego stowarzyszenia dowiecie się z powieści. Uważam, że drugi wątek jest dużo słabszy niż historia Pandory i jej znajomych. Dużo większy potencjał miałoby dla mnie przedstawienie wydarzeń z lat dziewięćdziesiątych ,kiedy to do "domu zagubionych dusz" trafiła grupa studentek. Zamiast tego dostajemy dość szczegółowy opis losu Paula Seatona i jego zmagań z paranormalnym złem, które zagościło w jego życiu. Poza złowrogim przedwojennym stowarzyszeniem i ich makabrycznymi pomysłami niewiele jest w powieści elementów typowych dla nastrojowej opowieści o duchach .Kiedy już zostaje zidentyfikowane zło, które zagraża bohaterom znika napięcie. Mimo to kilka onirycznych scen, niczym z koszmarów ratują ostatnie rozdziały książki. "Dom zagubionych dusz" nie zachwyca pięknym stylem, wyszukanym słownictwem czy niepowtarzalnym klimatem. Jest to jednak utwór poprawny językowo, pomimo, że są fragmenty opisane dość monotonnie. Jeżeli ktoś lubi historię pełne wątków paranormalnych, odwołujące się do przeszłości-polecam. Lektura może też spodobać się zwolennikom motywu opętania .Nie jestem pewna czy miłośnicy klasycznej grozy odnajdą w książce coś interesującego .Radziłabym spróbować ,nie nastawiając się jednak na arcydzieło.