Dom Oriona

To moje pierwsze spotkanie z autorką i jej książką, pt."Dom Oriona". Przyznam, że nie jest to łatwa i przyjemna powieść, którą się "pochłania". Mnie trochę zajęło czytanie, ponieważ podeszłam do niej emocjonalnie. "Przemknęło mi przez myśl, że mogłabym spróbować ustalić kierunki świata, patrząc w gwiazdy, ale brakowało mi energii, żeby się na tym skupić, powróciła dobrze mi ostatnimi casy znana inercja, osobliwy stan zawieszenia, w którym nie można się zmusić podjęcia żadnej decyzji, a życie po prostu toczy się samo, jak kamień wypuszczony z rąk przez Syzyfa". Te mocno rozbudowane zdania przez autorkę, są wypowiadane w książce przez główną bohaterkę Elizę. Przewija się wiele wątków, a także życiowych emocji, przeżyć, rozmyślań, dedukcji tj: miłość, przyjaźń, cierpienie, samotność, wojna, śmierć, wędrówka po świecie. Eliza dźwigała przez swoje niełatwe życie, ciężki "bagaż", niedokończonych spraw, tj. min.sprawa dwóch zamordowanych kobiet z Żoliborzu. Prowadziła w tej kwestii swoje prywatne dziennikarskie śledztwo. Opowiada także o pięknej więzi łączącej ją z Lou, przyjaciółką z lat szkolnych z warszawskiego osiedla, nazwanego przez Lou-"Ulgą". "Ludzie, rośliny, zwierzęta , woda i to, co może wyrosnąć z ziemi-no to jest właśnie życie. Życie jest jedno, na Ziemi, innego nie ma". Mnóstwo zdań z książki, można by tutaj przytoczyć, bo są niezwykłe, mądre i skłaniające do refleksji. "Ludzki mózg, kiedy już przyuważy jakąś logikę, staje się jej niewolnikiem". Właściwie większość, można by poddać dyskusji. Do książki powrócę, być może po czasie, zrozumiem jej sens przejrzyściej i dogłębniej📖📕🤗