Dom na Wygonie

" Czas jest najlepszym lekarzem. Goi wszytko." (str.213) Trzecia część powieści trzyma klimat pozostałych tomów. Akcja ma miejsce w latach 1973-1980 w Mrągowie i okolicach. Silne kobiety z rodziny Stasi radzą sobie świetne w tych trudnych czasach. Autorka kontynuuje wątek miłości do ziół, pasji do ich zbierania i przetwarzania na różny sposób. Tęsknota za powrotem do korzeni trwa w dalszym ciągu. Fikcja literacka miesza się z prawdziwymi wydarzeniami. Pojawiają się też autentyczne postaci. Ta część w większości poświęcona jest Mariannie i jej córce. Marzeniem Marianny było zamieszkanie na wsi, blisko natury. Jej sklep dobrze funkcjonował. a ona wymyślała coraz to nowe receptury, które wzbogacały asortyment sklepu i cieszyły się dużym powodzeniem. Marianna ciągle myślała o Janku, swojej pierwszej miłości, lecz on miał swoja rodzinę. Czuła się samotna. W przeszłości odrzuciła prawdziwą miłość, wyszła za mąż z rozsądku, a teraz los się do niej uśmiechnął na chwilę. Spotkała tego, który się o nią troszczył. Fascynował ją swoją siłą, zaradnością, pracowitością i zdecydowaniem. To był mężczyzna, z którym chciała spędzić resztę życia. A że chciała pozostać niezależną związek nie przetrwał. Marianna wciąż szukała swojego miejsca na ziemi. Stopniowo realizowała swój plan, który jednak nie zyskał akceptacji matki. Kupiła ziemię i przeniosła tam rodzinny dom Stasi. I tak powstał Dom na Wygonie. Jej życie nabierało nowych barw. Miała coraz więcej pomysłów na życie i niektóre z nich udało jej się zrealizować. Mimo kryzysu radziła sobie świetnie. Była bardzo zaradną osobą. Stasia mimo zaawansowanego wieku, była żywotną osobą i miała swoje marzenia. Po śmierci trzeciego męża planowała ulepszyć swoje życie. Zamieszkać w nowo powstającym bloku na osiedlu, co jej się udało i było dla niej dużym udogodnieniem. Wojenne doświadczenia nauczyły ją godzić się z tym co dostaje od losu, wiedząc, że zawsze może być gorzej. Otrzymała też propozycję prowadzenia wykładów dla przyszłych pielęgniarek. Nie wahała się ani chwili, czując się potrzebną i docenioną. Oddała się pracy z zaangażowaniem. Po trzydziestu latach odwiedziła Stasię jej wojenna przyjaciółka, żona niemieckiego oficera, która ratując się uciekła do Niemiec gdy nastali Rosjanie. Towarzyszył jej wnuk, którym zauroczona była wnuczka Stasi Nadzieja. Z tej znajomości wynikły same kłopoty. Nadzieja zrezygnowała ze studiów, by prowadzić rodzinny biznes. A że miała smykałkę do szycia, wkrótce rozkręciła swój interes. Choć czasy były trudne Stasia i Marianna trzymały się z dala od polityki. Realizowały swoje plany, odżyły i były pełne nadziei na przyszłość. Mrągowo rozbudowywało się. Powstawały nowe osiedla, zakłady pracy, sklepy. Przybywało ludzi. Trudności z zaopatrzeniem powodowały, że kwitł handel wymienny i ludzie jakoś żyli i radzili sobie w taki czy inny sposób.