Dom Burz

Pierwszy tom „Wieki światła” przeczytałam ponad rok temu i głęboko zapadł w moją pamięć. Książka jest prawdziwą, cudowną i niewiarygodną ucztą wyobraźni. Powieść wiktoriańska, tajemnicza, spowita jakby w angielską mgłę. Ukazany jest świat, w którym magia tak jak technologia za pomocą substancji zwanej eterem pomaga w życiu ludzi. Zastosowanie eteru jest wszechstronne, od kosmetyków, poprzez regulację pogody, po wzmacnianie konstrukcji,. Jednak dłuższy z nią kontakt deformuje ludzi i prowadzi do zmian genetycznych. Tacy ludzie są wyrzucani poza obręb społeczności. Społeczeństwo to przypomina XIX Anglię, mocno rozwarstwioną. Mimo postępu technologii jedno się nie zmienia, człowiek. Ulega tym samym pragnieniom miłości, akceptacji, przynależności, ale także szuka władzy, bogactwa i ma niepohamowane ambicje. Ambicje, które nawet nie liczą się z możliwością unicestwienia świata. Najpotężniejszą siłą pozostaje miłość, nieprzewidywalna, przybierająca różne formy, czasami powodująca destrukcję. Ukazane są prawdy uniwersalne dotyczące natury ludzkiej, Książka jest historią Alice Megriell, potężnej i bogatej Arcycechmistrzyni i jej syna Ralpha, którego całe dzieciństwo i młodość upłynęły na zmaganiu się ze śmiertelną chorobą. Akcja toczy się wielowątkowo prze wiele lat. Poznajemy też losy służby w posiadłości Meynell, gdzie Ralpha odzyskuje zdrowie i osiedle Wybrańców, ludzi, których odmienił eter. Napisana jest pięknym językiem, subtelnym i sugestywnym.. Akcja powieści wciąga, a jednocześnie zachwycamy się plastycznymi opisami tego szokującego świata. Polecam ją gorąco tym, którzy nie szukają typowej fantastyki, ale lubią się skupić na człowieku. Książka na długo pozostaje w pamięci. POLECAM!!!!