Dolina trwogi

Listopadowe wyzwanie LC: ma niepokoić lub straszyć. Zasugerowałam się tytułem. Podobno to czwarty tom serii i podobno najsłabszy. W takim razie pozostałe zapowiadają się znakomicie, bo i temu nic nie brakuje. Już sięgam po poprzednie, bo do tej pory znałam słynnego detektywa i jego przyjaciela z ekranu. Powieść składa się z dwóch części. Najpierw: przystawka. Sherlock rozwiązuje zagadkę morderstwa w brytyjskiej posiadłości. To klasyczny kryminał, z angielskim klimacikiem. Czytelnik śledzi w nim tok rozumowania ekscentrycznego detektywa i podziwia jego geniusz i analityczny umysł. Potem: danie główne. Retrospekcja i przenosiny do Stanów, do Doliny Strachu i tam wychodzi na jaw czemu doszło do morderstwa. I nie jest to już kryminał, tylko powieść łotrzykowska? Gangsterska? Nieważne jak ją zwać - jest dużo ciekawsza niż spotkanie z Sherlockiem. A rozwiązanie intrygi, które zafundował autor! Palce lizać! Ależ on to misternie utkał! Nie do przewidzenia. Cofałam nagranie trzykrotnie, bo myślałam, że się przesłyszałam. Trochę doskwierała mi nieznajomość poprzednich tomów, nie rozumiałam o co chodzi z jakimiś szyframi, postaciami, ale już to nadrabiam. Sherlock Holmes nie zyskał we mnie nowej wielbicielki, ale Arthur Conan Doyle - jak najbardziej.