Dolina czarownic

Doliną Czarownic Michal Zgajewski udowodnił, że trzyma pisarską formę. Niestety, nie mogę powiedzieć, żeby jego bohater też był w formie... Detektyw Norbert Krzyż nie byłby sobą, gdyby znowu nie wpakował się w kłopoty. Wszak życie bez adrenalinki byłoby nudne... Jeśli myślicie, że wiedźmy i czarodziejstwo to tylko Hogwart lub tereny świętokrzyskiego, to jesteście w błędzie. Wieś Lipowa u podnóża Skrzycznego na Żywiecczyźnie też ma swoje wiedźmińskie tradycje. Gdy w Dolinie Zimnika zostaje znalezione ciało brutalnie zamørdowanej Klaudii Piekarz, współpracowniczki Krzyża, podejrzenia padają na niego. Żeby oczyścić swoje imię, Norbert prowadzi własne śledztwo, a że jest wścibski i nieustępliwy, odkrywa tajemnice, których posiadanie może okazać się śmiertelne. Wszystkie tropy prowadzą do przeklętego Czarnego Domu i wiążą się z dawnymi legendami o czarownicach. Fantastycznie czuję się w klimacie z powieści autora. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo lubię etnokryminały. Michał stworzył iście diabelską intrygę, którą osnuł wokół legend i podań ludowych związanych z czarownicami z Lipowej - tematu stanowiącego część zapomnianej historii Żywiecczyzny. W sekwencję zdarzeń wplótł wydarzenia z przeszłości i dramatyczne historie osobiste bohaterów, które dały pełen obraz tej okrutnej, nieludzkiej historii. Ta historia, choć fikcyjna, brzmi bardzo autentycznie i znajomo. Pokazuje, jak wciąż żywe są dawne wierzenia, jak mocno ludowe legendy przenikają do rzeczywistości, szczególnie w niektórych regionach. I jak łatwo się zatracić we własnym fanatyzmie, naruszając granice zdrowego rozsądku. Autor pokazuje, że obsesje, poczucie misji, skrajne przywiązanie do idei, chciwość, szaleństwo i ludzkie okrucieństwo nie mają granic. Kłamstwa sięgają daleko, a niektórzy nie cofną się przed niczym, byle tylko móc realizować swoje chore fantazje. Wydarzenia z Lipowej można przecież przenieść na każdy inny grunt (np. religijny czy polityczny),gdzie podobne radykalne ekstrema mają się dobrze... Dodatkowym atutem powieści są malownicze tereny Żywiecczyzny i Beskidów. Naprawdę można się zakochać w tych lokalizacjach, choć historia, jaka się tam rozgerała, mrozi krew w żyłach... Ja nie mogę się pogodzić z pewnymi wydarzeniami i do tej pory się zastanawiam, co Norbuś miał w głowie, że do tego dopuścił... I nie zgadzam się na plan Jessiki... A w ogóle to się boję, że kolejny tom jest pod znakiem zapytania po tym zakończeniu... Nie wiem, czy nie jest to najlepsza część cyklu...