Doktor Paweł

NAGŁA I NIESPODZIEWANA... Paweł Stański rzucił ostatnie spojrzenie na preparat królika, aby sprawdzić, czy tkanki we właściwy sposób nasyciły się barwnikiem i zamaszyście zdjął niepokalanej białości fartuch. — Michał! — zawołał. Na głos znakomitego docenta wpadł rezolutny laborant, jego prawa ręka. — Słucham pana profesora. — Co tam w pracowni? Studenci już powychodzili ? — Został tylko jeden. — Z pewnością Kędzierski. — Tak jest. — Po tym jednym można się czegoś spodziewać, co, panie Michale? Szósta godzina, a on jeszcze siedzi nad mikroskopem. Pracowity chłopak. — Zarzutka! — O, Kędzierski nigdy nie wyjdzie z budy — tego — z pracowni przed panem profesorem. Pracowity, a rękę ma zwinną jak operator. — Dowidzenia. Stański zajrzał przez uchylone drzwi do pracowni i huknął:— Hola, panie Kędzierski, na spacer! Żaba panu nie ucieknie. - fragment powieści