Dociekania psa

Powyższe opowiadanie do łatwych nie należy ,ale i nie spodziewałem się, że będzie łatwo i swoją drogą nie chcę i nie lubię aby było łatwo.Dość często się słyszy w odniesieniu do twórczości Franza Kafki ,że :szkoda że nie dokończone,jak wielka strata ,że nie poznaliśmy dalszych losów bohatera,ileż byśmy zyskali w poznaniu Kafki,gdyby jego dzieła były skończone itd. Mnie zastanawia ,mnie jako laika w dziedzinie literaturoznawstwa ,na ile i w jakim stopniu to Kafkowskie,dość powszechne nie kończenie swoich dzieł wynikało ze zrządzenia losu i okoliczności a na ile i w jakim stopniu,było,lub może mogło być działaniem świadomym,obliczonym na wywołanie zamierzonego efektu.Czynnikiem ,czymś w rodzaju zapalnika inicjującego moje rozważania nad tą kwestią jest króciutki fragment właśnie z "Dociekań psa",w którym pisze o ostatecznej "kropce"i jej postawieniu ,kropce będącej zakończeniem wszystkiego,z tą "kropką" zetknąłem się u Kafki jeszcze w którymś z jego dzieł,ale w chwili obecnej nie przypomnę sobie,być może w "Przemianie"lub " Kolonii karnej". Przeczytanie bowiem dzieła niedokończonego stwarza i roztacza przed czytelnikiem niespotykane możliwości wybrania sobie zakończenia,stworzenia go na własne potrzeby i wedle własnego gustu,dodaje dziełu tajemniczości,zmusza do zastanowienia,pobudza do działania nasz umysł.Nie będę się silił na przedstawienie własnej interpretacji powyższego utworu,myślę,że ilu czytelników,tyle interpretacji i możliwości zakończenia tego nietuzinkowego,acz trudnego dzieła,pełnego zawoalowanych niedomówień i przemyśleń. Polecam