Dobra pani. Bracia

„Dobra pani” to dobrze znana nowela Elizy Orzeszkowej, tym razem w teatralnym wydaniu, o dość bogatej wdowie, zabawiającej się w dobroczynność, w dziwnym mieście o nazwie Ongród, którego nazwa najprawdopodobniej powstała z przestawienia liter nazwy miasta Grodno (gdzie tworzyła Orzeszkowa). Kamuflowanie miejsca akcji sugeruje, że główna bohaterka mogła istnieć naprawdę i mogła w ww. utworze zostać przedstawiona dość wiernie. Pamiętajmy, że Eliza Orzeszkowa bardzo chętnie zbierała przeróżne historie, by móc je potem piórem opowiadać. Czy Ewelina Krzycka, tytułowa dobra pani, to tylko wytwór odległej epoki? Czy może po prostu niewłaściwego wychowania, w którym przeróżne braki wypełniają liczne prezenty, często niepotrzebne i dość szybko nudne? A może efekt samotności, która to samotność we wszystkim poszukuje pocieszenia i bliskości? Z kolei utwór Elizy Orzeszkowej pt. „Bracia”, także w scenicznej i swobodnej adaptacji, jest znakomitą komedią posoloną gorzką dawką ironii i sentencjami, których nie powstydziliby się najstarsi filozofowie. Oto dwóch braci spotyka się po wielu latach i okazuje się, że są z zupełnie innych światów. Historia bawi, wzrusza, daje do myślenia, rozgrzewa jak dobra herbata z miodem i z cytryną, nie tylko w długie, jesienne wieczory.