Doborowa ósemka Anny C.

To mógłby być dziesiąty odcinek szóstego sezonu kryminalnego serialu komediowego. Mówiąc o intrydze, wystarczy użyć słowa „sformatowana”. Głębi i wagi brak, emocje tylko dopowiadane, z łez wynika tyle, co z zamiłowania do majsterkowania. Zamiataczka ściga rower, migając policyjną syreną, tryskając na wszystkie strony wodą i nie zapominając, że choć trochę warto przejechać po chodniku. Mamy policjantkę zabierającą ze sobą na akcję pieska. Inna uzależnienie od hazardu dostała z rozdzielnika. Zresztą wszelkie namiętności i przypadłości trzymają się tu przede wszystkim na rekwizytach. Ponieważ zdarza mi się z przyjemnością oglądać „Castle’a” czy powtórki „Ocean’s Eleven”, książka też wpisała mi się w dobrze odebraną rozrywkę, tym bardziej że świadomie wybrałem sobie właśnie taką lekturę na upały, z pogwałceniem własnej niecierpliwej kolejki marzeń. Nie zbulwersował mnie ani za mało złoczyński złoczyńca, ani nawet skrajnie naiwny numer ze świśnięciem notesu z miejsca zbrodni. Niemniej nowością było przekonać się, że o ile takie chwyty może i całkiem nieźle prezentują się na ekranie telewizora, o tyle w książce znacznie bliżej im do żenady. Nie potrafiłem scenom nadać tej niezbędnej namiastki wiarygodności, którą tak wdzięcznie generują aktorzy. Podejście bohaterów do różnych spraw udzieliło się korekcie, która chyba w międzyczasie zauważyła kilka leżaków z płótna w paski, na które musiała koniecznie popatrzeć. Zamiast na tekst. Zwłaszcza tam, gdzie pod nogami chrzęścił wir.