Do Justyny (O wdzięczności)

Franciszek Karpiński był zafascynowany kulturą ludu. Tłumacząc psalmy, przywiązywał dużą wagę do jasnego i czytelnego języka. Krytykował przekłady Kochanowskiego za rozwlekłość, niezgodność z oryginałem i zbyt częste nawiązywanie do mitologii. Tworzył sielanki (Laura i Filon),wiersze miłosne (Do Justyny. Tęskność na wiosnę),dumy, elegie, wiersze patriotyczne (Żale Sarmaty nad grobem Zygmunta Augusta, Pieśń dziada sokalskiego),pieśni religijne, które stały się bardzo popularne (Kiedy ranne wstają zorze, Wszystkie nasze dzienne sprawy, Zróbcie mu miejsce, Pan idzie z nieba, Bóg się rodzi – moc truchleje, Nie zna śmierci Pan żywota, Bracia patrzcie jeno.