Długie lato w Magnolii

Druga część opowieści o zagubionym gdzieś w Bieszczadach pensjonacie Magnolia i jego mieszkańcach. Jedna gwiazdka więcej w stosunku do poprzedniej części za nieoczekiwany wątek kryminalny. Jedną gwiazdkę musiałabym odjąć za mnóstwo powtórzeń i nawiązań do pierwszej części. Może kiedy ktoś czyta drugą część po dłuższym czasie, takie przypomnienia są dobre. Ja czytałam bezpośrednio jedną po drugiej i było to dla mnie raczej nudne i męczące. Jedną gwiazdkę z kolei dodaję za specyficzny humor (bliski sarkazmowi) i kreację postaci. Takie nagromadzenia w jednym miejscu życiowych rozbitków i osób z różnymi problemami i tajemnicami nieczęsto się spotyka. Głównym bohaterem tej części czyni pisarka pisarza kryminalnych powieści Maurycego Murawskiego. Suspens i wyjaśnienie zagadki z nim związanej może nieźle zaskoczyć. Podsumowując, najlepsze w tej książce są postacie, umiejętnie wpleciony w tło obyczajowe wątek kryminalny i zaskakujący finał. Mimo wszystko jakoś nie potrafię się odnaleźć w cyklu Magnolii. Poprzednie pozycje prozy Grażyny Jeromin-Gałuszki wspominam lepiej.