Dina, Dina

🖌️„Akwarele nie stawiają oporu. Niepilnowane rozlewają się barwną plamą, tracą kontury, nie trzymają kształtu. Nie dają szans na żadne poprawki. Jest w nich miękkość i pozorna uległość, choć tak naprawdę żyją własnym życiem. Nieposłuszne nikomu potrzebują dużo wody, powietrza i przestrzeni.”🖌️ Tytułowa bohaterka najnowszej książki Agaty Romaniuk studiuje na Wydziale Malarstwa w Bolonii. Dina najchętniej spędza czas na poddaszu, w pracowni akwareli profesor Mieke Aoko – to właśnie ta technika stała się jej najbliższa. Młoda kobieta żyje zawieszona między dwoma światami. Jej matka, Chiara Davi, była Włoszką, a ojciec, Wowa Szewczukow, jest lekarzem w Charkowie. Bohaterka nie czuje się jednak ani Włoszką, ani Ukrainką. Jej dzieciństwo toczyło się między tymi dwoma krajami; pełno w nim było dorosłych kłótni, awantur i alkoholu, ale jednocześnie barw, farb, kredek, kredy na chodnikach i długich spacerów z babcią Lubą. Kiedy wybucha wojna w Ukrainie, Dina wiedzie we Włoszech spokojne życie: studiuje, pracuje w wydawnictwie Libri Conti, ilustrując nowe wydanie Alicji w Krainie Czarów, i zaczyna budować relację z Luką. Mimo to nie daje się odwieść od trudnej decyzji – rusza „pod prąd”, z Włoch do Ukrainy. Przed nią ponad dwa tysiące kilometrów drogi, którą musi przebyć, by być blisko rodziny w Charkowie. „Nie nasze wojny mają to do siebie, że poruszają nas znacznie mniej. A wręcz wywołują dyskretną ulgę: że to nie u nas, że to na szczęście daleko.” W podróż zabiera prezent od profesor Aoko, by zająć czymś głowę i ręce. Dzięki temu na kartach powieści pojawiają się rysunki instalacji, foliówki, Timona, rękawiczki czy szpaka, a także żabek, żuczków i motylków, które na dłużej zatrzymają ją w charkowskim szpitalu. 🖌️„…wojna ma kolor wody po myciu pędzli, brudnej i mętnej, w której wszystkie wyraziste odcienie – indygo, magenta, cyjan – tracą swój sens i swoją historię. Stają się nieważne, zmieszane, brzydkie”.🖌️ To piękna książka – subtelna, delikatna i czuła niczym mocno rozwodnione akwarele. Agata Romaniuk posiada specyficzny styl, który niezmiennie mnie zachwyca: od felietonów w „Piśmie”, przez krótkie formy miłosne, aż po powieści takie jak „Proste równoległe” czy właśnie „Dina, Dina”. Gorąco polecam najnowszą premierę i wszystkie poprzednie książki autorki. Zainspirowana treścią, obejrzałam obrazy ukraińskiej prymitywistki Mariji Prymaczenko i posłuchałam „Ma stasera” – to idealne dopełnienie tej historii. Wspaniała 👌💛💙