Diablo. Wojna Grzechu #2: Smocze Łuski

Wielkie rozczarowanie. Wczoraj skończyłam tom I i byłam zachwycona, taki był inny, nowy, świeży, jeszcze w jakiś tam sposób osadzony w świecie Diablo, no petarda. Narzekałam, że to nie są wyżyny literackie, ale pomysły mnie przekonują. Tutaj nie-wyżyny zeszły jeszcze niżej, a pomysłów ciekawych brak. Książka napisana jakby na siłę, nudziłam się, nie zamierzam czytać trzeciej części trylogii, są jeszcze inne książki z serii Diablo, pisane przez innych autorów i póki co mam plan, żeby po nie sięgnąć, bo a nuż mi się spodobają. Problem z fabułą polega na tym, że z lekka jej nie ma, akcja jak w serialu "Klan", ciągle i ciągle dzieje się to samo, w ten sam sposób, nawet bohaterów nam zbytnio nie dołożył autor w tej części. W skrócie mamy postaci z pierwszej części, które robią to samo co w pierwszej części, a dla nas nie jest to już ciekawe, bo już wiemy jak się walczy z demonami, wiemy jak wyglądają, ale i tak musimy czytać opisy jeszcze raz. Relacje międzyludzkie nie dość, że takie same, to nadal płytkie i nijakie. Mam wrażenie, że w zasadzie drugą część można pominąć, jakby ktoś chciał dojść do trzeciej części. Wyjątkowo wkurzające jest to, że nasz bohater wciąż jest supermocny, więc nikt mu nic nie robi, a on pokonuje każdego szast-prast. Nudne, szkoda czasu.