Diablica

Zatrzymała się na środku sali. Z jej białych ramion, niby z marmuru toczonych, opadła tunika grecka. Obnażyły się okrągłe piersi, wznoszące się szybko upojeniem tanecznym. Oczy jej, podniesione w górę, biegły w jakowąś dal niezmierna. Nie widziała zachwyconych oczu dookoła. Nie słyszała szmeru podziwu. Goniła jeszcze słuchem dźwięki klawiszy, po których biegły wprawne ręce Andrzeja... Naraz stała się rzecz dziwna. Ukląkł przed nią w modlitewnie złożonymi rękoma młody malarz. Rumieniec gorący wybił mu na twarzy. Jakby w ekstazie wołał: - Nigdy piękniejsze stopy nie dotykały ziemi! Jesteś wcieleniem wszystkich marzeń poetów. Za twój jeden uśmiech człowiek na śmierć się waży. Twój taniec jest mową. Opowiada o czarach, których nie wyda słowa, ani pędzel. Szczęśliwym jest ten, który widzi cię w tańcu... Słowa płynęły z jego ust, jak hymn modlitewna. Splatały się w harmonię dźwięków, w improwizację duszy szczytnej, poruszonej do głębi... Edyta stała bez znużenia. Słowa zachwytu jakby dochodziły z bezmiernej dali. Malarzowi łzy płynęły z oczu....