Diabelna prawda

Narratorem tej części jest Błażej, którego postępowanie wobec Sary w poprzedniej części wzbudzało moje niezadowolenie i sprzeciw. Po tragicznych wydarzeniach Błażej jest przekonany o śmierci Sary. Gdy tylko dowiaduje się, że ona żyje, wyjeżdża do Polski i chce jej wyjawić całą prawdę o sobie , kim jest, gdzie pracuje i kim ona jest dla niego. Trudno ją znaleźć, bo matka nie chce mu o niej nic powiedzieć a wystawanie cały dzień pod jej praca nic nie daje. Wreszcie dowiaduje się, że Sara przebywa w szpitalu, po poronieniu ale nie chce go widzieć. Gdy już traci nadzieję, ona decyduje się na spędzenie z nim weekendu. Jest tak jak wyobrażał to sobie Błażej w swoich snach.....cudownie i namiętnie. Ale potem ona znowu go unika i nie chce go widzieć, bo nie wystarczają jej czyny mężczyzny, że jest dla niego całym światem, tylko pragnie usłyszeć te dwa słowa Kocham Cię, których Błażej nie potrafi wypowiedzieć. Trochę nie rozumiałam postępowania obojga bohaterów a najwięcej denerwowała mnie Sara, której w pierwszej części bardzo współczułam. W tej byłam raczej na nią zła, że sama nie wie czego chce. Nie ma w tej części porywającej akcji, bo cała fabuła opiera się na rozmyślaniach Błażeja o tym jak zawalił i o tym jak chce to naprawić. Było mi go żal bo chciał naprawić to co zepsuł w ich wzajemnych stosunkach, miał nadzieję, która dawała mu Sara, żeby za chwile ja odebrac. No a samo zakończenie....zabieram się za dalszą część, bo zwariuję z niepewności.