Diabeł

Mam na regale półkę dla takich powieści. Nawet dwie. Sami mistrzowie gatunku i tekstów pokrewnych. Jest David Morrel, Lee Child, Jens Henrik Jensen , Przemysław Piotrowski, Ian Fleming i Alistair MacLean. Nie ukrywam,że lubię takie książki przygodowe dla dorosłych gdzie bohater/ka jest silny, sprawiedliwy, waleczny, wierny i potrafi przeciwstawić się temu całemu złu. Miód na duszę. Nieważna wiarygodność czy ocena, że to już tysięczna kalka i wszystko już było. Lubię i tyle. „Diabeł”, żołnierz jednostek specjalnych, jest w tych tekstach nieco poważniejszy, smutny, samotny i myśli więcej niż potrzeba. To Maks Achtelik , człowiek „bez domu i rodziny sam zamknięty, jedyny”, ale ma psa. I to jakiego! Sukę ma, co to jest bardzo mądra i wierna jak pies. 😉 Maks jest żołnierzem po przejściach. Brał udział w wojnie w Iraku, był w Afganistanie. Po wyjściu z wojska żyje spokojnie na odludziu pracując przy łodziach odizolowany od świata zewnętrznego. I tak jest dobrze. Niestety, natknął się na zło, które należało ukarać. Podjął się tego chociaż planował powrót do swojej głuszy. Oceny książki różnią się od siebie. Jedni czytelnicy chwalą inni krytykują i potępiają w pień. Mnie się podobało. Bardzo nawet. Film obejrzę jak będzie okazja a do „Medei” przechodzę z przyjemnością i bez przerwy.