Dewiza Woosterów

Mogę przymknąć oko na fakt, że drugoplanowe postaci tchną tu trochę celulozą, a te pierwszoplanowe, niezależnie od proweniencji, mówią takim samym, wyszukanym językiem. Osiągnięcie psychologicznej wiarygodności nie jest bowiem ambicją tej prozy; jest nią rozbawienie czytelnika. Angielski humor świetnie służy zaspokojeniu tej ambicji; niestety, książka jest mocno przegadana i z powodzeniem można by ją skrócić o połowę, wykreślając jedynie zbędne epitety. Dobry redaktor zrobiłby z tej powieści opowiadanie, a wówczas jej zalety, czyli dość jednostronny dowcip i hiperboliczny styl, nie zdążyłyby stać się kulą u jej nogi.