Deutsche nasz. Reportaże berlińskie

 Zgodnie z podtytułem i moją wyobraźnią nastawiłam się na reportaże o współczesnym Berlinie i prawdziwych berlińczykach, na panoramę miasta i ludzi. I byłam rozczarowana, bo rzecz jest głównie o imigrantach i jak im ( a nie rdzennym Niemcom ) się żyje, czemu sławią Deutschland i czemu wznoszą doń ręce, jakby w modlitwie „ Deutsche nasz…”. Czy znaleźli swoją ziemię obiecaną? Ciekawe to było, jednakże nie takiego Berlina oczekiwałam, nie tego się o nim chciałam dowiedzieć. Ale przespałam temat, przetrawiłam i myślę, że to jednak książka o współczesnym Berlinie, bo przecież tworzy go również każdy, kto tam żyje, pracuje, wypoczywa, robi zakupy, chodzi do dentysty. I Turek, który z kebaba zrobił niemiecką potrawę narodową, i Tajka, która w Parku Pruskim rozkłada stragan z przygotowywanym na miejscu Pad Thaiem, i irański gej, polski mechanik. Squotters, prostytutka, reżyser filmowy, sportowiec, ludzie, którzy uważają że są stąd, no bo skąd majà być, jeśli tu się rodzą ich dzieci, tu mieszkają i umierają. Ludzie, którzy przybyli ze swoich krajów w poszukiwaniu bezpieczeństwa lub poprawy warunków ekonomicznych. Urządzili się lepiej lub gorzej, mają swoje problemy, a miasto ma ich z nimi jeszcze więcej. Ale to oni tworzą Berlin, miasto wielu narodów, tak bardzo multi-kulti, jak nigdzie na świecie. Niby autorka Ameryki mi nie odkryła, ale czytałam z zainteresowaniem. Berlińczyków urodzonych w Berlinie jest 46,2%, a to oznacza, że ponad 50% mieszkańców Berlina to ludność napływowa. A przecież statystyki te obejmują też dzieci imigrantów, urodzone w Niemczech, więc rdzennych berlińczyków jest jeszcze mniej. Tylko w pięciu z dwunastu dzielnic Berlina osoby urodzone w tym mieście stanowią większość. Ale się porobiło!