Demokracja w niebie

Czy zastanawiałeś(łaś) się kiedyś jaki “ustrój” panuje w niebie? Czy jest to królestwo czy może demokratyczna republika? A może jest to organiczny system na wzór żywych organizmów? W Kościele, zwłaszcza w takim bardziej poważnym, śmiech jest w bardzo złym tonie. Dlaczego? Bo jeśli spojrzysz na projekt kościoła katolickiego, zauważysz, że bazuje on na projekcie sali rozpraw króla. A jeśli spojrzysz na kościół protestancki, zobaczysz, że bazuje on na projekcie sądu. W rzeczy samej, protestancki pastor ma na sobie togę, zupełnie jak amerykański sędzia. Są tam też wszystkie te ławy kościelne i przypominające kabiny jakie znajdziesz w starodawnym sądzie z kabiną dla świadków, sędziego i tak dalej. Oryginalnie w Kościele chrześcijańskim, kościoły rzymskie nazywane były bazylikami, co oznacza królewską salę rozpraw, salę tronową – ołtarz jest tronem Boga. Dla odmiany Hindusi nie traktują wszechświata jako dzieła Boga w sensie bycia artefaktem. Patrzą nań jako na boski dramat, ponieważ ich zdaniem świat jest „zagrany”, a nie stworzony. Bóg jest tym, który udaje, że jest tym wszystkim, a tak naprawdę wszyscy są bogiem, jest to maska Boga, udającego, że jest tobą, i robi to tak dobrze, tak się w to wczuł, ponieważ jest zarówno publiką, jak i aktorem. Jest to naprawdę bardzo udana sztuka, ponieważ dobry aktor – chociaż ty wiesz, że to tylko sztuka – dobry aktor spróbuje sprawić, żebyś uwierzył, że jest inaczej, żebyś się rozpłakał. Chce, żebyś siedział na krawędzi swego krzesła i niecierpliwie czekał, co dalej. Poza tym Bóg jako najlepszy aktor przekonał samego siebie, że jego gra jest prawdziwa. U Chińczyków model jest jeszcze inny. Ich model wszechświata jest organiczny. Wszechświat jest wielkim organizmem, żyje, rośnie, panuje w nim inteligentny ład. Takie są zatem trzy wielkie modele świata. Gdy dawno temu Zachód przestał wierzyć na poważnie w Boga, mimo wszystko zachował teorię o świecie jako artefakcie. Jak zatem jest w niebie?…