Delta. Przez Żuławy

Praca o teraźniejszości Żuław i dość bliskich czasowo, bo raptem kilkudziesięcioletnich, korzeniach tej teraźniejszości. Trochę tu współczesnego reportażu, niestety nie zawsze ciekawego i napisanego z nieco pozerskim dystansem. Opisy kontaktów z lokalnymi pijaczkami, wizyt w sklepie, relacje z podpatrywania przypadkowych turystów, jakieś poetyckie nastroje którym nagle ulega autor - niczemu to nie służy i niczego nie wnosi do opowieści poza ilością znaków. Lepiej wybrzmiewają wątki z przeszłości, aczkolwiek w większości związane są one z latami ostatniej wojny i tuż-powojennymi. Jeśli ktoś czytał inne książki o Ziemiach Odzyskanych to tutaj dostaje dobrze znaną opowieść o Niemcach zaczadzonych nazizmem, dramacie związanym z przejściem Armii Czerwonej i ciężkim losie pierwszych polskich i nie tylko polskich przesiedleńców. Dużo miejsca w pracy Autor poświęca na obóz w Stutthofie, funkcjonowanie niemieckiej machiny niewolniczej na Żuławach i zaangażowaniu w nią lokalnej niemieckiej społeczności. Autor pisze o tym, że region poszukuje jakiejś tożsamości, pozytywnego mitu, że szuka go w dawnej multikulturowości, w wątkach mennonickich, w wiatrakach, że ludzie chcą się wyrwać z cienia obozu w Stutthofie. Po czym w swojej książce skupia się właśnie na tym – na II wojnie światowej, nazistach, niewolnikach, przesiedleniach itd. Tak jakby faktycznie nie dało się od tego uciec a cały obraz i historia regionu były już na zawsze naznaczone. W posłowiu Autor tłumaczy czemu praca ma taki a nie inny kształt, dlaczego zrezygnował pisania o pewnych sprawach. Tylko jak na złość ja właśnie o tych sprawach chętnie bym poczytał, o tym co Żuławy czyni wyjątkowym, klimatycznym miejscem. Oczywiście moje nieco zawiedzione nadzieje co do samej tematyki nie powinny wpływać na ocenę książki i zapewniam, że nie wpływają.